ระหลาดใจกึ่งใคร่รู้“ฝันว่าอย่างไรคะ?”“ผมพบเฮเนส·วินเซนต์อยู่กับใคนบางคน”ไคลน์ส่งกระดาษภาพเหมือนที่ถูกพับอย่างประณีตให้
แอนเจลิก้าคลี่แผ่นกระดาษออก ชายหนุ่มฉวยโอกาสนี้ใช้มือแตะหว่างคิ้วสองครั้งเพื่อเตรียมสำรวจอารมณ์หล่อน“ชายคนนี้…”แอนเจลิก้าพิจารณาใบหน้าบนกระดาษอย่างละเอียด ก่อนจะทำสีหน้าครุ่นคิดสีออร่าอารมณ์ที่ไคลน์อ่านได้จากเธอคือ ‘ฟั้าไตร่ตรอง’ซึ่งเป็นภาวะปรกติ“เขา…”เธอเงยหน้าพึมพำกับไคลน์“ฉันเคยพบเขามาก่อน”สมองของมันเริ่มประมวลผล ไคลน์ซักถามโดยไม่รีรอ“เมื่อไรครับ?”“จำวันเวลาที่แน่ชัดไม่ได้ค่ะ คงประมาณหนึ่งเดือนก่อนกระมัง มิสเตอร์วินเซนต์ออกมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง ทั้งสองเดินเข้าไปสนทนาบางสิ่งพักใหญ่ภายในห้องส่วนตัว ที่ฉันจำได้
แม่นเพราะว่า คิ้วของเขาค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ ทั้งหนาและยุ่งเหยิง แถมมิสเตอร์วินเซนต์ยังเผยรอยยิ้มหายาก”ขณะอธิบาย แอนเจลิก้าพยายามเค้นความทรงจำให้มากที่สุด“เขามีดวงตาสีฟั้าหม่น และเหมือนกับบุรุษในวัยเดียวกันเส้นผมบนศีรษะบางและเหลืออยู่ไม่มาก”“ได้พบก่อนหน้าหรือหลังจากนั้นไหม?”ไคลน์ซักไซ้ แต่ด้วยเสียงอ่อนโยนแอนเจลิก้าส่ายศีรษะ“ไม่ค่ะ ฉันมั่นใจมาก ถ้ามาบ่อยฉันต้องทราบชื่ออย่างแน่นอน แต่นี่ไม่ ด้วยความสัตย์จริง หากบุคคลที่มาถามไม่ใช่คุณ ฉันคงเข้าใจว่าเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบแอบสืบคดีการตายของมิสเตอร์วินเซนต์ แต่พอเป็นคุณ นักทำนายตัวจริง ฉันกลับไม่รู้สึกประหลาดใจเล
