“ถูกแก้ไขแล้วหรือคะ?”อลิซาเบธยังคงมีสีหน้าเคลือบแคลงไคลน์ยิ้มพร้อมกับผงกศีรษะ“แน่นอน…ไม่ได้ยากอย่างที่คิด”ท่อนหลังไม่จริงนะ…ไคลน์ตัดพ้อบางที่ อาจเป็นเพราะไคลน์แสดงสีหน้าใจเย็นตลอดเวลาหรืออาจเป็นเพราะมันคือความหวังเดียวที่อลิซาเบธเหลืออยู่ไม่ว่าจะอย่างไหน แต่เด็กสาวแก้มยุ้ยก็เชื่อคำพูดไคลน์โดยไม่เคลือบแคลง เธอถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าผ่อนคลายสุดขีด“ขอบคุณมากค่ะ…สมกับที่เป็นพี่ชายของเมลิสซ่าพึ่งพาได้อย่างที่คิด ส่วนฉันเอาแต่หวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว…อาการเซเลน่าเป็นอย่างไรบ้างคะ? เธอปลอดภัยไหม?”“เธอคงหมดสติไปอีกหลายนาที่ และหลังจากตื่นขึ้นร่างกายจะอ่อนเพลียไปอีกสองถึงสามวัน”
เมื่อกล่าวจบ ไคลน์แสดงสีหน้าดำมืด“ว่าแต่ ใครเป็นคนสอนศาสตร์เร้นลับให้เซเลน่า? ทำไมถึงไม่ยอมกำชับข้อห้ามพื้นฐาน”อลิซาเบธก้มหน้ารู้สึกผิด คล้ายกับเธอกำลังถูกครูดุในคาบเรียนเด็กสาวครุ่นคิดสักพัก“เซเลน่าเคยเล่าว่า ผู้ที่สอนศาสตร์เร้นลับให้เธอคือเฮเนส·วินเซนต์ เซเลน่าพบเขาโดยบังเอิญเมื่อราวหนึ่งปีก่อนที่สโมสรพยากรณ์เมืองทิงเก็น”เฮเนส·วินเซนต์…เทคนิคทำนายด้วยกระจกวิเศษ ตอนที่อยู่สโมสรพยากรณ์หมอนั่นสอนเพียงผิวเผินด้วยวิธีปลอดภัย แต่ความจริงกลับแอบสอนวิธีชั่วร้ายลับหลังให้เด็กสาวงั้นหรือ?ไคลน์นึกเสียดาย ตนน่าจะรีบแจ้งให้หัวหน้าทราบตั้งแต่วันนั้น จะได้บุกรุกความฝันและตรวจสอบหาข้อเท็จจริงเบื้องหลังขณะรู้สึกเจ็บใจ มันเงยหน้าถา
