หลังจากเสร็จมื้อเย็น ไคลน์นอนเอกเขนกบนโซฟาในห้องนั่งเล่น มันใช้ที่ตัดกระดาษเฉือนขอบจดหมายจากอาจารย์เปิดอ่านเมลิสซ่ายังคงนั่นบนโต๊ะทานข้าว เธอก้มหน้าคร่ำเคร่งแก้โจทย์ในหนังสือเรียน เบ็นสันกำลังนอนเล่นบนแปลญวน อ่านหนังสือการบัญชีเบื้องต้นสำหรับมือใหม่ไคลน์เปิดอ่านจดหมายสามหน้ากระดาษด้วยความรู้สึกกึ่งคาดหวัง กึ่งหวาดกลัว“…ผมดีใจมากที่ได้รับจดหมายจากคุณ ทำให้นึกถึงวันเก่าๆ สมัยพวกคุณยังเรียนอยู่ ช่างน่าเศร้าที่เวิร์ชและนาย่าด่วนจากไปก่อน ผมไปร่วมพิธีศพมาแล้ว ผู้ปกครองของทั้งสองเจ็บปวดรวดร้าวอย่างมาก เวิร์ชและนาย่าคือคนรุ่นใหม่ที่มีอนาคตแสนสดใสรออยู่ โชคชะตาคือสิ่งไม่แน่นอน ไม่มีใครทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณอีกบ้าง ยิ่งผมแก่ตัวลง ก็ยิ่งตระหนักถึงจิตใจอันคับแคบและความสิ้นหวังของเผ่าพันธุ์มนุษย์…เกี่ยวกับเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของเทือกเขาและ
ยอดเขาโฮนาซิส ผมนึกขึ้นได้ว่า มีศาสตราจารย์ด้านโบราณคดีอยู่ท่านหนึ่ง มิสเตอร์จอห์น·โจเซฟ เคยตีพิมพ์เอกสารวิจัยเกี่ยวกับยอดเขาโฮนาซิสโดยเฉพาะ เขียนจากประสบการณ์สมัยเดินทางสำรวจที่นั่น เขาค้นพบว่าบนยอดเขา มีสิ่งก่อสร้างโบราณที่อายุไม่ต่ำกว่าพันปีอยู่ด้วย เป็นเรื่องน่าเศร้าและน่าอับอาย ที่นักโบราณคดีและนักประวัติศาสตร์ไม่สามารถระบุยุคสมัยที่ชัดเจนของสิ่งก่อสร้างดังกล่าวสำเร็จ ทำได้เพียงคาดคะเนอย่างคร่าว จากลักษณะสถาปัตยกรรม ลักษณะจิตรกรรมฝาผนัง และข้อ
