ใกล้ดับวูบลงทุกที่ ก้าวสุดท้ายเป็นไปตามสัญชาตญาณโดยไม่มีจิตใจเข้ามาเกี่ยวข้องณ จุดนี้ ไคลน์มั่นใจว่าไม่มีใครช่วยตนได้อีกแล้ว ต่อให้อายร์·ฮาร์สันตื่นขึ้นและรีบวิ่งมาปลุกก็คงไม่ทันการณ์ด้วยความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอด มันฝืนเปล่งคาถาท่อนสุดท้ายราชันสวรรค์…ฟั้าดิน…ประทานโชคในวินาทีที่ท่องจบ เสียงเพรียกหาอันแหบพร่าพลันดังก้องในหัว ภาพเคลื่อนไหวเฉื่อยชาตรงหน้าแตกละเอียดคล้ายเศษ
กระจก สมองที่เคยสูญเสียการควบคุมไปแล้วหนหนึ่งกลับมาใช้งานได้อีกครั้งห้วงจิตไคลน์พุ่งทยานฟั้าด้วยความเร็วสูงจนภาพสองข้างทางพร่ามัวไม่ชัดเจนเพียงพริบตา มิติสายหมอกเทากว้างใหญ่ไร้ขอบเขตและดาวแดงเข้มสองดวงปรากฏให้เห็นตรงหน้า…ภาพที่คุ้นเคยภายในชั่วอึดใจ สติไคลน์กลับมาครบถ้วนสมบูรณ์และสามารถคิดอ่านได้ตามปรกติ“ฟูั่ว…โชคดีที่ได้ผล”ชายหนุ่มพึมพำเสียงสั่นเครือจากข้อมูลที่ได้รับก่อนหน้านี้ ใครก็ตามที่ตกเป็นเหยื่อของ2-049 จะอยู่ในภาวะกึ่งตาย ปัจจุบันยังไม่มียาชนิดใดบนโลกรักษาได้โชคดีที่มิติสายหมอกแห่งนี้ยังคงความประหลาดพิสดารจนถึงที่สุด อย่างน้อยก็ช่วยให้ตนรอดหวุดหวิด ถึงจะไม่ทราบเหตุผลเบื้องหลังก็ตาม
มันเดินวนเวียนไปมาอย่างกระสับกระส่ายเราอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้แน่…ไม่อย่างนั้น หากหัวหน้าและเหยี่ยวราตรีที่เหลือได้สติกลับมา ตัวเราคงไม่มีคำอธิบายให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคาดเดาจากสถานการณ์ปัจจุบัน พลังลึกลับของมิติสายหมอกคงปกคลุ
