หุ่นกระบอกไม้ทาหน้าด้วยสีแดงและเหลืองเฉกเช่นตัวตลกทั่วไป มุมปากของมันยกโค้งขึ้นเกิดเป็นรอยยิ้มชวนขนหัวลุกปากไม้ที่อ้าขึ้นด้วยกลไกเผยให้เห็นช่วงว่างด้านในที่มืดมิดไคลน์ซึ่งตกเป็นเปั้าสายตาการจ้องมองของหุ่นกระบอก เส้นขนทั่วร่างตั้งชูชัน หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มฉากเบื้องหน้าเริ่มเชื่องช้าและพร่ามัว คล้ายกับกำลังมองโลกผ่านแก้วสีน้ำตาลความคิดความอ่านเฉื่อยชา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดพยายามตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่คล้ายกับถูกเชือกรัดคอแน่นขนัด เสียงไม่ถูกเปล่งออกไปแม้แต่พยางค์เดียวดันน์เริ่มเห็นการขยับแขนของไคลน์มีลักษณะผิดปรกติ มันรีบออกแรงผลักม่านแก้วสีน้ำตาลพลันแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อย ความเร็วรอบตัวกลับคืนสู่ค่าปรกติอีกครั้ง
ทันใดนั้น ไคลน์หลุดตะโกนคำว่า ‘ช่วยด้วย’ ที่ค้างอยู่ในลำคอจนถึงเมื่อครู่ เสียงแผดแหบพร่าเจือความตื่นตระหนกไว้ชัดเจน“มันรุนแรงขึ้นมาก”ชายหนุ่มกล่าวหนักแน่นหากไม่ระวังให้ดี การอยู่ใกล้ 2-049 นับว่าอันตรายมาก ไม่สิ ต่อให้ระวังตัวก็ไม่ช่วยอะไร หากหวังรอดชีวิต ทางเดียวคือต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้อื่น“เรื่องปรกติ”อายร์·ฮาร์สันอมยิ้มโรล็อตหัวเราะคิกคัก“คิดงั้นหรือ? ไม่ต้องห่วง เจ้านี่เป็นแค่ของวิเศษต้องห้ามระดับสอง อันตรายปานกลาง”ขณะสาวสวยกำลังหัวเราะ หุ่นกระบอกที่มีข้อต่อคล้ายมนุษย์เริ่มขยับเดินไปทางซ้าย
ท่าทางของมันเงอะงะงุ่มง่าม ประหนึ่งเครื่องจักรไอน้ำขึ้นสนิมและลืมห
