ห้องนอนของตัวเอง…กรุงเบ็คลันด์ เขตราชินี
ออเดรย์ลืมตาขึ้นและพบกับภาพวาดสีน้ำมันบนเพดานหลังศีรษะสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มของหมอนขนนกเธอไม่รีบลุกยืนขึ้นเหมือนทุกครั้ง ตรงกันข้าม เด็กสาวจินตนาการทุกเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นบนมิติสายหมอก คล้ายกับกำลังรับชมภาพยนตร์เรื่องเก่าซ้ำในหัว“มิสเตอร์ฟูลมั่นใจมากว่าคาถาบทดังกล่าวจะชี้นำพิธีกรรมไปถึงตัวเขาได้… เขาระบุชัดเจนว่าตนคือผู้ปกครองลึกลับและราชันเหลืองดำ… อย่างมั่นใจ…”ออเดรย์ถอนหายใจยาวพลางนอนทบทวนรายละเอียดก่อนที่ร่างกายจะสั่นเบาๆไม่เอาน่า… เธออย่าคิดฟุั้งซ่าน…เราขัดขืนท่านผู้นั้นไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องคิดให้ปวดหัวสักหน่อย เพียงปฏิบัติตามประสงค์ของเขาก็พอแล้วไม่ต้องห่วง มิสเตอร์ฟูลเป็นมิตรกับเราเสมอ เขาอาจเป็นตัวตนลึกลับที่นิสัยดีและไม่มีเจตนาร้าย…
เมื่อเบาใจ อารมณ์ออเดรย์เริ่มสงบลงหลายส่วน เธอกลับมาทบทวนถึงหลักการสวมบทบาทและผลข้างเคียงโอสถที่ลดลงจากตอนแรกมากเด็กสาวฮัมเพลงอย่างมีความสุขและกระโดดลุกจากเตียงเธอเดินไปหยุดยืนหน้าประตูห้องก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยเพื่อเข้าสู่ภาวะผู้ชมเมื่อเปิดประตู สาวใช้คนหนึ่งเดินผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็วเพียงการมองแค่ไม่กี่วินาที่ ออเดรย์เหลือบเห็นหนังด้านที่ฝั่ามือของสาวใช้คนดังกล่าว แผลเป็นบนใบหน้า รวมถึงอีกหลายจุดที่คล้ายคลึงกันการมองครั้งเดียวมอบรายละเอียดมากมายขนาดนี้เชียว?ทันใดนั้น ออเดรย์เริ่มสัมผัสถึงคว
