วยสีหน้าเคลือบแคลง“แอนนา ในวินาทีที่คุณสวมกอด ผมสัมผัสได้ถึงความประหลาดใจและความสุข แต่ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า เหตุใดคุณถึงต้องรีบลงจากรถม้าและวิ่งเข้าบ้านด้วย? ผมมีแผนจะดักรอทำให้คุณประหลาดใจสักหน่อย”แอนนานึกทบทวนความทรงจำและพยายามเรียบเรียงออกไป
“ฉันไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังคุณ จอยซ์ เมื่อคุณหายตัวไป ฉันกระวนกระวายจนตัดสินใจเดินทางไปยังสโมสรพยากรณ์เพียงแห่งเดียวในเมืองทิงเก็น”“หมอดูคนนั้น… เอ่อ นักทำนายคนนั้น เขากล่าวกับฉันว่า ‘คู่หมั้นของคุณกลับมาแล้วนะครับ เขาอยู่ในบ้านหลังที่มีกังหันเล็ก’”“อะไรนะ?”คู่สามีภรรยาเวย์นส่งเสียงประหลาดใจพร้อมกันแอนนาใช้สองมือปิดหน้าพลางส่ายศีรษะ“ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว บางที… โลกนี้อาจมีปาฏิหาริย์อยู่ก็ได้”“จอยซ์ นักทำนายคนนั้นขอข้อมูลเกี่ยวกับชื่อ ลักษณะใบหน้า ที่อยู่ และวันเกิดของคุณ จากนั้นก็เริ่มทำนายด้วยโหราศาสตร์”
“เมื่อได้ผลลัพธ์และเดินออกมาจากห้อง คำถามแรกคือ‘บ้านหลังที่มีกังหันเล็กเป็นของฉันหรือของคุณ’ เมื่อฉันตอบว่าเป็นของฉัน เขาจึงกล่าวต่อว่า…”“มิสแอนนา ขอแสดงความยินดีด้วยครับ มิสเตอร์จอยซ์·ไมเยอร์กำลังเป็นแขกพิเศษที่บ้านคุณ สิ่งที่คุณควรมอบให้มิใช่คำถามซักไซ้ หากแต่เป็นการสวมกอดอย่างอบอุ่นและห่วงใย”“พระเจ้า…”จอยซ์ยากจะเชื่อลง มันมิอาจหาข้อสรุปใดมาอธิบายเหตุการณ์ดังกล่าวได้“เขารู้จักผมหรือ? มีใครแอบส่งโทรเลขจากท่าเรื
