“เลิกพูดถึงไอ้หนี้เวรนั่นกันเถอะ พวกเรามาคุยเรื่องพิธีกรรมเวทมนตร์ต่อดีกว่า”สีหน้าลุงนีลล์เริ่มผ่อนคลายขณะบรรจงเก็บเทียนไข หม้อใหญ่ มีดเงิน และอุปกรณ์สนับสนุนที่เหลือไคลน์ต้องการยักไหล่เบ้ปากด้วยสีหน้าสุดเคลือบแคลงเหมือนกับชาวอเมริกันในโลกเก่า แต่มันก็ทำเช่นนั้นไม่ได้เนื่องจากขัดต่อหลักธรรมเนียมมารยาทสุภาพบุรุษสมาธิกลับมาจดจ่อกับพิธีกรรมอีกครั้ง คำถามที่เคยสงสัยพรั่งพรูออกไปเป็นระยะ เกือบทั้งหมดได้รับคำตอบกลับมาจนกระจ่างยกตัวอย่างเช่น รูปแบบของคาถาที่เปล่งออกมาเสียงดังไคลน์นึกสงสัยว่ามีการยืดหยุ่นเปลี่ยนแปลงได้มากน้อยเพียงใดลุงนีลล์ให้ข้อสรุปว่า คาถาต้องท่องเป็นภาษาเฮอร์มิสเท่านั้น ตราบใดที่‘คำสำคัญ’ยังอยู่ครบก็ไม่เป็นปัญหา
ส่วนที่เหลือสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสม แต่ห้ามท้าทายหรือเย้ยหยันอำนาจเทพโดยเด็ดขาดคาบเรียนวิชาพิธีกรรมเวทมนตร์ดำเนินไปจนถึงช่วงบ่ายก่อนที่ลุงนีลล์จะกระแอมสองครั้งเป็นสัญญาณ“พวกเราต้องกลับถนนซุตแลนแล้ว”ก่อนจะตามต่อด้วยเสียงบ่น“กว่าจะรวบรวมวัตถุดิบบัดซบพวกนี้ครบ ฉันยังไม่ได้ทานมื้อเช้าแสนรักเลย”ไคลน์ขมวดคิ้ว“มิสเตอร์นีลล์ คุณไม่มีพ่อครัวประจำตัวอย่างนั้นหรือ? รึอย่างน้อยก็สาวใช้ที่สามารถจัดเตรียมอาหารได้?”สำหรับค่าแรงสิบสองปอนด์ต่อสัปดาห์อย่างลุงนีลล์ สิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อมจากที่ระบุไว้ในหนังสือพิมพ์ หากต้องจัดหาที่พักแล
