ีลล์ออกไปติดๆบุรุษทั้งสองเดินมาถึงจุดหมายแรกคือปั้ายรถม้าสาธารณะเมื่อกลับถึงถนนซุตแลน ขณะลุงนีลล์ก้าวขาลงจากรถ มันพลันร้องเสียงหลงว่า‘อ๊ะ!’
“ดูสิฉันพบอะไรเข้า… ท่านเทพธิดา! ดูสิฉันพบอะไรเข้า?”ลุงนีลล์ปราดเปรียวว่องไวเพิ่มขึ้นฉับพลันราวกับเด็กลงเจ็ดถึงแปดปี มันรีบพุ่งตัวไปยังริมถนนพร้อมกับหยิบบางสิ่งขึ้นมาจากพื้นไคลน์เดินตามไปด้วยสีหน้าฉงน ก่อนจะเพ่งพิจารณาโดยละเอียดจนพบว่า มันคือกระเปั๋าสตางค์ที่ถูกผลิตอย่างประณีตจากประสบการณ์ปัจจุบัน ไคลน์มิอาจระบุได้ว่ากระเปั๋าสตางค์ดังกล่าวทำจากหนังแกะหรือหนังวัว แต่ก็พอจะมองเห็นตราสัญลักษณ์ลักษณะสีฟั้าอ่อนสลักอยู่ เหนือตราสัญลักษณ์เป็นรูปนกพิราบสยายปีกนั่นคือภาพความรู้สึกแรก ในวินาทีถัดมา สายตาชายหนุ่มชำเลืองเห็นปึกธนบัตรเป็นฟั่อนจนกระเปั๋าสตางค์บวมพองทั้งหมดคือธนบัตรที่พิมพ์ด้วยขอบหมึกทองอร่าม …จำนวนไม่ต่ำกว่ายี่สิบใบ!ลุงนีลล์กระชากธนบัตรออกมานับอย่างพิถีพิถันก่อนจะกล่าวคิกคัก
“ธนบัตรสิบปอนด์! พระบรมฉายาลักษณ์ของผู้ก่อตั้งอาณาจักรโลเอ็น พระเจ้าวิลเลียมที่หนึ่ง…”“ท่านเทพธิดา! ทั้งหมดมีสามสิบใบ! นอกจากนั้นยังมีธนบัตรห้าปอนด์ หนึ่งปอนด์ และห้าซูลอีกหลายใบ”มากกว่าสามร้อยปอนด์อย่างนั้นหรือ?เป็นเงินจำนวนมากซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะพกใส่กระเปั๋าสตางค์และกล้าทำหล่น บางที่ ตนอาจออมเงินไม่ได้มากขนาดนี้ในระยะเวลาสิบปีลมหายใจไคลน์เริ่มติดขัดมูลค่าของมันสูงเกิน
