“ท่านสุภาพบุรุษทั้งสอง เกรงว่ากระเปั๋าสตางค์ใบนั้นอาจเป็นของเจ้านายกระผม”“ตราสัญลักษณ์คือเครื่องพิสูจน์เป็นอย่างดีแล้ว แต่ขอโทษที่ต้องเสียมารยาท มันคือธรรมเนียมปฏิบัติตามปรกติ…ช่วยยืนยันมาด้วยว่า ภายในกระเปั๋าสตางค์ใบนี้มีธนบัตรบรรจุอยู่เท่าไร?”“ในฐานะพ่อบ้าน กระผมคงไม่มีสิทธิ์รับรู้จำนวนเงินของเจ้านายได้ ต้องขอเวลาสอบถามสักครู่”“เชิญตามสบาย”
ลุงนีลล์ผายมือพ่อบ้านวัยกลางคนเดินกลับขึ้นรถม้าไป เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่างจะเห็นบุรุษสองคนนั่งสนทนาด้านในเพียงไม่นาน พ่อบ้านคนเดิมเดินลงจากรถมาหาไคลน์และลุงนีลล์พร้อมรอยยิ้ม“มากกว่าสามร้อยปอนด์ แต่ไม่มากไปกว่าสามร้อยห้าสิบปอนด์ เจ้านายของกระผมไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัด”ไม่ทราบจำนวนแน่ชัด…คนรวยนี่มันรวยจริงๆ!ถ้าตนต้องพกเงินมากขนาดนี้ออกจากบ้าน คงต้องนับซ้ำเป็นสิบๆ รอบเพื่อให้แน่ใจ ไคลน์ถอนหายใจยาวด้วยอารมณ์ริษยาลุงนีลล์พยักหน้าพลางยื่นกระเปั๋าสตางค์คืนให้พ่อบ้าน“ท่านเทพธิดาเป็นประจักษ์พยาน กระเปั๋าสตางค์ใบนี้กลับคืนสู่มือเจ้าของแล้ว”
หลังจากรับกระเปั๋าสตางค์ พ่อบ้านวัยกลางคนรีบนำธนบัตรออกมานับต่อหน้า เป็นจำนวนเงินรวมทั้งสิ้นสามร้อยสิบปอนด์“เจ้านายกระผมมีนามว่าเซอร์เดอไวล์ ท่านชื่นชมในความซื่อสัตย์ของบุรุษทั้งสองมาก จึงขอมอบเงินตอบแทนเล็กน้อยให้เป็นสินน้ำใจ ได้โปรดรับไว้ด้วย”เซอร์เดอไวล์? ผู้ก่อตั้งบริษัทสินเชื่อเดอไวล์คนนั้นน่ะหรือ?ที่คอยสร้างหอพัก
