หยุดฝีเท้าก่อนจะกล่าวโดยไม่หันกลับไปมอง“พิธีกรรมเวทมนตร์เป็นศาสตร์อันตราย”อะ…ไคลน์ผงะชั่วครู่ หลังจากได้สติ ชายหนุ่มรีบเหลียวหลังมองอีกฝั่าย แต่รอยัลเดินจากไปไกลแล้ว“ขอบคุณครับ”ไคลน์ตะโกนไล่หลังรอยัล·เรย์ดีนเมื่อหันหลังกลับมาเดินต่อ เพียงไม่นานก็ได้พบลุงนีลล์ที่กำลังเข้าเวรคลังอาวุธ รวมถึงไบรท์ ผู้ที่ไม่น่าจะถูกพบตัวในห้องนี้“มาแล้วหรือ วันนี้ต้องไปที่บ้านของฉัน พอดีได้รับวัตถุดิบที่ต้องการครบแล้ว ไบรท์จะรับหน้าที่เข้าเวรคลังอาวุธแทน”
ลุงนีลล์กล่าวด้วยรอยยิ้มไคลน์ประหลาดใจ“ไม่ทำที่นี่หรือครับ?”ชายชรายกหีบเงินขึ้นอวด“ที่นี่ไม่เหมาะสำหรับประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์”ไคลน์ไม่ไต่ถามให้มากความ มันเดินตามลุงนีลล์กลับขึ้นมายังชั้นบน ถัดมา คนทั้งสองขึ้นรถม้าสาธารณะมาลงเขตเหนือของทิงเก็นที่พักของลุงนีลล์เป็นบ้านเดี่ยว สวนหน้าบ้านปลูกกุหลาบ มินท์ทอง และ‘วัตถุดิบ’อีกหลายชนิดเมื่อเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือพรมรับแขกหรูหราผืนใหญ่ ใกล้กันเป็นเก้าอี้พนักสูงสีดำสองตัวและที่วางร่มถัดจากเขตหน้าบ้านเป็นห้องรับแขก ผนังสองข้างถูกตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์สีอ่อน พื้นห้องมีสีน้ำตาลเข้มคล้ายไม้ กึ่งกลางมีพรมขนาดไม่ใหญ่มากถักทอลวดลายบุปผา เหนือพรมเป็นโต๊ะไม้ทรงกลมที่ดูแข็งแรงมั่นคง
รอบข้างโต๊ะไม้ประกอบด้วยม้านั่งยาวหรูหราสะดวกสบายเก้าอี้พนักสูง และเปียโน“ภรรยาที่เสียไป… หล่อนหลงใหลในดนตรีมาก”ลุงนีลล์ชี้นิ้วไปยัง
