้าไปด้านในจนเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่บนบานไม้“การจะทำแบบนี้ได้ คุณต้องมีความแม่นยำและชำนาญมาก”เลียวนาร์ดหันมายิ้มให้ไคลน์ขณะใช้มือล้วงเข้าไปปลดกลอนแบบขัดชายหนุ่มเริ่มได้สติกลับมา แต่มันไม่กล้าประมาทแบบเลียวนาร์ด ลูกโม่ถูกชักออกจากซองรักแร้ซ้ายอย่างชำนาญ ไคลน์ปลดโม่และหมุนหนึ่งช่องเพื่อให้กระสุนพร้อมยิงในนัดถัดไปเมื่อประตูถูกเปิดอ้าเต็มบานด้วยฝีมือเลียวนาร์ด ไคลน์มองเข้าไปและพบกับชายคนหนึ่งกำลังหลับฟุบโต๊ะ ฝั่ามือห้อยลงกับพื้น ปลายนิ้วมีปืนกระบอกหนึ่งตกอยู่ส่วนอีกคนกำลังขยี้ตาด้วยท่าทางงัวเงียอยู่บนพื้น พยายามอย่างหนักที่จะพยุงตัวลุกขึ้นเปรี้ยง!เลียวนาร์ดซัดเข้าไปหนึ่งหมัดจนสลบซ้ำ
ขณะไคลน์กำลังจะเดินตามเข้าไป มันสัมผัสถึงความผิดปรกติจากชั้นล่าง ชายหนุ่มรีบหันปืนลูกโม่เล็งจ่อทางเดินบันไดทันที่กึก กึก กึก!เสียงฝีเท้าเข้าใกล้ทุกขณะ บุคคลที่ปรากฏเบื้องหน้าไคลน์คือชายโค้ทน้ำตาลซึ่งไม่สวมหมวก มือของมันถือถุงกระดาษที่บรรจุขนมปังหลายชิ้นเมื่อแหงนมองพบปากกระบอกปืน ชายโค้ทน้ำตาลชะงักฝีเท้าทันที่นัยน์ตาหดลีบเล็กตามสัญชาตญาณ แววตาสะท้อนภาพของบุรุษหนุ่มสวมหมวกทรงกึ่งสูง สูทดำ เชิ้ตขาว โบว์หูกระต่ายสีดำเข้าชุด ไม้ค้ำเลี่ยมเงินที่ถูกพาดราวบันได และปืนลูกโม่สุดอันตรายในมือ“อย่าขยับ! ยกมือขึ้น! สาม สอง หนึ่ง…”เสียงไคลน์ลุ่มลึกแต่ผ่อนคลาย
มันใช้สองมือจับด้ามปืนแน่น ภายในหัวกำลังจินตนาการถึงเปั้าซ้อมยิงด้วยบ
