“ตรงไปเรื่อยๆ”เลียดนาร์ดส่งสัญญาณบอกคนขับ“ไว้เลี้ยวแล้วจะบอกเอง”คนขับไม่ค่อยเข้าใจนัก เหตุใดลูกค้าถึงมีเงื่อนไขพิสดารเช่นนี้ แต่ธนบัตรสองซูลในกระเปั๋าได้ปิดปากจนเงียบสนิท มันยอมทำตามโดยไม่ปริปากบ่นรถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างไม่รีบร้อนผ่านถนนเส้นแล้วเส้นเล่าจนกระทั่งถึงจุดที่ไคลน์เริ่มมั่นใจว่าเทคนิคทำนายด้วยแท่งไม้ของตนพบจุดหมายเมื่อรถม้าขับวนครบรอบบ้านหลังหนึ่ง ชายหนุ่มจึงมั่นใจว่าว่าเอลเลียต·วิลโรลล์อยู่ภายในตัวอาคารหลังนี้ทั้งคู่ตัดสินใจลงจากรถม้าเพิ่งจะผ่านไปเพียงสามสิบนาทีเท่านั้นหลังจากกล่าวคำอำลากับครี
ไคลน์วางไม้ค้ำลงให้ปลายปักพื้น แต่คราวนี้มิได้ใช้เสื้อผ้าเอลเลียตรองไว้เหมือนทุกครั้ง มันกำสร้อยคอไปพร้อมกับใช้ปลายไม้ค้ำจิ้มลงพื้นถนนโดยตรงนัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีเข้มลุ่มลึกอีกครั้ง ทันใดนั้น สายฝนรอบไม้ค้ำเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวอย่างผิดธรรมชาติไม้ค้ำเลี่ยมเงินเอนไปด้านหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับล้มสนิทไคลน์ชี้นิ้วไปยังบันไดวนที่อยู่เบื้องหน้าคนทั้งสอง“ไม่ผิดแน่ ในนั้น”“ผมเคยอิจฉาลุงนีลล์ที่มีพลังแสนสะดวก และตอนนี้กำลังอิจฉาคุณในแบบเดียวกัน”เมื่อได้บทสรุป เลียวนาร์ดอมยิ้มพร้อมกล่าวชมไคลน์ชายหนุ่มชำเลืองมอง มันกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น คุณเองก็ทำได้ถ้าตั้งใจศึกษา…สัมผัสวิญญาณของคุณก็คงเฉียบแหลมไม่แพ้ผมหรอกใช่ไหม?”เลียวนาร์ดพยักหน้า“นั่นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอกนะ”
