ปยังฉากกั้น“ผมขอตัวลงไปคลังอาวุธก่อน ต้องเบิกกระสุนซ้อมประจำวัน”สนามยิงปืนเปิดบริการถึงสามทุ่มก็จริง แต่หากเป็นช่วงเวลาหลังเลิกงาน โอกาสถูกแย่งลู่ซ้อมจนต้องต่อคิวก็ยิ่งมากขึ้น“ขอให้เทพธิดาอวยพร”เลียวนาร์ดยิ้มพร้อมกับทำสัญลักษณ์มือที่หน้าอก
มันจ้องมองไคลน์เดินผ่านฉากกั้นด้วยรอยยิ้มเช่นนั้นจนกระทั่งเสียงฝีเท้าดังจากบันไดหิน ทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเลียวนาร์ดพลันเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยดวงตาอันเคลือบแคลงมันส่งเสียงกระซิบด้วยท่าทีไม่พอใจ…ณ ทางเดินใต้ดินชั้นล่าง ไคลน์กำลังมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่นำไปสู่คลังอาวุธและคลังเก็บของเก่าเมื่อผลักประตูเข้าไป โรแซนผมน้ำตาลกำลังยืนหน้าโต๊ะทำงาน เธอสนทนาอยู่กับชายวัยกลางคนสวมหมวกทรงสูงซึ่งมีเคราสีดำเข้มน่าเกรงขาม“สวัสดียามเช้า ไม่สิ… สวัสดียามบ่าย ข้างล่างมืดตลอดจนฉันหลงลืมกลางวันกลางคืน… ไคลน์! ฉันได้ยินจากลุงนีลล์แล้ว คุณกลายเป็นผู้วิเศษอย่างนั้นหรือ? ชื่อว่าอะไรน้า~นักทำนายใช่ไหม?”
โรแซนหันมาหาพร้อมกับยิงคำถามใส่ ใบหน้าของเธอไม่ปกปิดความฉงนและความกังวลไคลน์พยักหน้ายิ้มรับ“สวัสดียามบ่าย มิสโรแซน บรรยากาศข้างล่างมืดตลอดดังที่คุณว่า แต่มันก็มอบความสงบสุขได้ในเวลาเดียวกัน…ส่วนคำอธิบายของถูกยังไม่ถูกต้องนัก ต้องกล่าวว่า ชนิดของโอสถที่ผมดื่มเข้าไปมีชื่อว่านักทำนาย”“คุณกลายเป็นผู้วิเศษจนได้…”โรแซนกล่าวเสียงค่อย สีหน้าของเธอค่อนข้างผิดหวังและห่อเหี่ยวไค
