งที่เมลิสซ่าหิ้วมาตลอดทาง“คราวหลังซื้อเนื้อสัตว์ให้มากกว่านี้ จำพวกเนื้อแกะหรือเนื้อไก่… เธอต้องทานให้อิ่ม จะได้มีอาหารไปเลี้ยงสมอง เมื่อ
สุขภาพร่างกายแข็งแรง ผลการเรียนก็จะดีขึ้นตามไปด้วยเนื่องจากสมองได้รับการพัฒนาเต็มที่”เมื่อพูดถึงเนื้อสัตว์ ไคลน์เริ่มน้ำลายสอเมลิสซ่าทำแก้มปั่องก่อนจะยอมอ่อนข้อ“เข้าใจแล้ว”…เช้าวันถัดมา หลังจากมั่นใจว่าเมลิสซ่ายอมขึ้นรถม้าไปโรงเรียน ไคลน์และเบ็นสันต่างแยกย้ายไปยังบริษัทของตัวเองเมื่อย่างกรายเข้าไปในสำนักงาน ชายหนุ่มได้พบกับลุงนีลล์และโรแซนกำลังนั่งสนทนาบนเก้าอี้รับแขกอย่างออกรสรายแรกยังคงสวมชุดคลุมสีดำคล้ายนักบวชเช่นเคย ดูเหมือนเขาจะไม่แยแสสายตาคนรอบข้างส่วนโรแซน วันนี้เธอปรากฏตัวในเดรสสีครีมน่ารักน่าชัง“สวัสดียามเช้า มิสเตอร์นีลล์ มิสโรแซน”ไคลน์กล่าวทักทายพร้อมถอดหมวกลุงนีลล์จ้องมองอย่างมีเลศนัย
“สวัสดียามเช้า… เสียงที่ไม่ควรได้ยิน เจ้าไม่ได้ยินมันใช่ไหม?”“ไม่มีครับ ผมหลับสบายดี”ไคลน์ฉงนเล็กน้อย อาจเป็นเพราะตนยังมีสัมผัสวิญญาณไม่รุนแรงพอกระมัง…“ฮะฮะ! อย่าไปคิดมากเลย ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินง่ายนักหรอก”ลุงนีลล์ชี้นิ้วไปยังฉากกั้น“ตามฉันไปที่คลังอาวุธ พวกเราจะเรียนศาสตร์เร้นลับคาบเช้าที่นั่น”ไคลน์พยักหน้าและเดินตามลุงนีลล์ไปอย่างว่าง่าย เมื่อมาถึงไบรท์ซึ่งมีเวรทั้งคืนยังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่ ได้เวลาลุงนีลล์มาเปลี่ยน“พวกเราจะเรียนอะไรกันหรือครับ?”ไคลน์ถ
