ไคลน์เดินทางออกจากบ้านภายใต้แสงแดดแผดเผายามบ่ายแก่เมื่อมีแผนเดินเท้าจากถนนกางเขนเหล็กไปยังบ้านเวิร์ชไคลน์เลือกสวมเสื้อลินินตัวเก่ามากกว่าชุดทำงานใหม่เอี่ยม บนศีรษะสวมหมวกสักหลาด รองเท้าเป็นคู่เก่าของไคลน์ก่อนฆ่าตัวตาย ทั้งหมดก็เพื่อมิให้กลิ่นเหงื่อเหม็นอับติดชุดทำงานแสนแพงชายหนุ่มเดินไปบนถนนดารารัตน์ ก่อนจะตัดเข้าถนนกางเขนเหล็กและเดินผ่านเขตจัตุรัสใจกลาง สายตาชำเลืองมองเข้าไปด้านในตามจิตใต้สำนึกกระโจมคณะละครสัตว์ไม่อยู่อีกแล้ว พวกมันคงย้ายสถานที่หลังจากการแสดงจบลงไคลน์ย้อนนึกถึงผู้ฝึกสัตว์สาวสวย มันคิดมาเสมอว่า เธออาจเป็นผู้วิเศษปกปิดตัวตนที่แอบชี้นำอนาคตของมันอย่างลับๆหลังจากมองเห็นความพิเศษในตัวจึงมีโอกาสที่เธอจะปรากฏตัวต่อหน้ามันอีกครั้งในอนาคตเพื่อช่วยบอกใบ้เพิ่มเติม
แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ผู้ฝึกสัตว์คนดังกล่าวหายไปพร้อมกับคณะละครสัตว์ ปั่านนี้คงกำลังตระเวนทัวร์ในเมืองอื่นหล่อนจะรู้สึกอย่างไรบ้างนะ หากต้องคอยแสดงซ้ำเดิมไปเรื่อยๆ ในแต่ละเมือง…ไคลน์ส่ายศีรษะพลางยิ้มจืดชืด มันสืบเท้าเดินต่อไปบนถนนกางเขนเหล็กถนนกางเขนเหล็กมิใช่ถนนเส้นตรงทั่วไป ตามชื่อของมันถนนกางเขนเหล็กประกอบด้วยถนนสองเส้นตัดกันเป็นรูปกางเขน แบ่งออกเป็นสี่เขต คือฝังขวา ฝังซ้าย สายบน และสายล่างไคลน์ เบ็นสัน และเมลิสซ่าเคยอยู่สายล่างมาก่อน แต่สายล่างเองก็ถูกแบ่งแยกย่อยเป็นส่วนล่างกับส่วนบน ผู้พักอาศัยในเขตสายล่างตอ
