ก็นตามสามี… เรื่องราวก็ผ่านมาสี่สิบกว่าปีแล้ว ตอนนั้นเบ็นสันยังไม่เกิด บางทีพ่อกับแม่เธอยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ฮิฮิฮิ”
“ฉันยังไม่ชินกับอาหารแคว้นเหนือสักที่ บ่อยครั้งที่คิดถึงอาหารของแคว้นใต้ เช่นไส้กรอกหมู ขนมปังมันฝรั่ง แพนเค้กปิง ผักทอดมันหมู แล้วก็เนื้อย่างราดซอสพิเศษ”“อ้อ รวมถึงชาเย็นด้วย…”ไคลน์อมยิ้ม“มาดามสลินครับ เรื่องเล่าของคุณทำให้ผมถึงกับท้องร้อง… ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”“รสชาติอาหารอร่อยสามารถชำระล้างจิตใจได้เสมอ”เมื่อกล่าวจบ เวนดี้·สลินยื่นแก้วชาสีน้ำตาลอมแดงมาให้“นี่คือชาเย็นที่ชงจากสูตรในความทรงจำอันเลือนรางลองชิมดู แล้วบอกกับฉันว่ารสชาติเป็นอย่างไร”หลังจากก้มศีรษะขอบคุณ ไคลน์รับถ้วยชามาจิบหนึ่งอึก… รสสัมผัสคล้ายคลึงกับชาเย็นบนโลกเก่า เพียงแต่กลิ่น
และรสของชาจะเข้มข้นกว่ามาก แถมยังหอมสดชื่น ปัดเปั่าความไม่สบายใจก่อนหน้าได้หมดสิ้น“อร่อยมากครับ!”ไคลน์กล่าวชมอย่างจริงใจ“ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งอก”เวนดี้อมยิ้ม เธอยืนมองไคลน์ดื่มชาในถ้วยจนหมดด้วยสีหน้าอิ่มเอมหลังจากสนทนากับมาดามสลินเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องย้ายบ้าน ไคลน์ออกเดินทางอีกครั้งไปบนถนนที่มันคุ้นเคยเป็นอย่างดีพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ลดจำนวนลงมากในยามบ่าย จะกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังจากห้าโมงครึ่งเป็นต้นไป ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานบุคคลที่ยังคงทำมาค้าขายล้วนมีสีหน้าอิดโรยไร้วิญญาณในวินาทีที่ย่างกรายเข้าสู่ถน
