จะกลายเป็นผู้วิเศษที่พ่ายแพ้แม้กระทั่งปืนสั้นไปอีกหลายปี…ไคลน์ลังเลระหว่างนักทำนายและผู้ส่องความลับ มันไม่มองถึงผู้เก็บซากศพอีกแล้วเมื่อเห็นไคลน์แสดงสีหน้าอมทุกข์ ดันน์อมยิ้มพลางกล่าว“ไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้ ไว้ค่อยให้คำตอบผมเช้าวันจันทร์ เหยี่ยวราตรีของทิงเก็นไม่สนใจว่าคุณจะเลือกเส้นทางไหน พวกเรายินดีต้อนรับสมาชิกใหม่เสมอ”“ดังนั้น หลับตาลงและถามใจตัวเองดู”เมื่อกล่าวจบ ดันน์·สมิทก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะเดินตรงไปยังบันไดไม้เพื่อลงชั้นล่างไคลน์ไม่กล่าวสิ่งใด ไม่แม้แต่จะบอกลา มันยืนมองดันน์จากไปอย่างเงียบงันแม้ชายหนุ่มปรารถนาที่จะเป็นผู้วิเศษมาตลอด แต่เมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้า ไคลน์กลับออกอาการลังเล
สาเหตุมีหลายประการ ทั้งเรื่องที่เส้นทางไม่สมบูรณ์ การคลุ้มคลั่งของผู้วิเศษ ความน่าเชื่อถือของไดอารีจักรพรรดิโรซายล์ รวมถึงเสียงกระซิบที่จะตามเย้ายวนหลอกหลอนผู้วิเศษทั้งหมดก่อตัวกันเกิดเป็นคูน้ำรอบตัวไคลน์และกีดขวางการพัฒนา“แต่ถึงจะแย่ยังไง ก็ไม่โหดร้ายไปกว่าการให้เด็กม.6 อายุสิบแปดตัดสินใจอนาคตครั้งสำคัญของตัวเอง…”ไคลน์ยิ้มจืดชืด ขณะปิดประตูและเดินกลับไปที่เตียง หัวสมองยังคงพยายามปะติดปะต่อข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกันมันทิ้งตัวลงบนเตียงชั้นล่างโดยที่ดวงตายังเปิดอยู่ เอาแต่จ้องมองแผ่นไม้ของเตียงชั้นบนซึ่งกำลังถูกแสงจันทร์สีแดงสาดทอดขี้เมาเอะอะโวยวายขณะเดินโซซัดโซเซบนถนนกางเขนเหล็กเบื้องล
