ังเพื่อมานั่งบนเก้าอี้ยาวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ปืนลูกโม่ถูกวางไว้ข้างลำตัว ปากกระบอกหันออกปั้องกันการลั่นแขนของมันปวดเมื่อยเล็กน้อยจากการขยับขึ้นลงซ้ำไปมาหลายครั้ง ไคลน์พยายามนวดคลึงเพื่อบรรเทาในหัวจินตนาการถึงเทคนิคยิงปืนของโลกเก่าที่ร่ำเรียน เมื่อเริ่มรู้สึกเริ่มดีขึ้น ไคลน์ลุกจากที่นั่งและเดินกลับไปยังลู่ยิงมือทั้งสองข้างยกปืนเล็งไปยังเปั้าสิบเมตรด้านหน้าโดยไม่สั่นไหวท้ายที่สุด ไกปืนถูกลั่นเป็นครั้งแรกปัง!แม้จะเกร็งรับไว้ล่วงหน้า แต่ฝั่ามือก็ยังสั่นระริกหนักหน่วงรวมถึงร่างกายที่เซถอยหลังเล็กน้อยจากแรงดีดของปืน
ยิงพลาดเปั้าปัง! ปัง! ปัง!ความทรงจำของโลกเก่าเริ่มถูกรื้อฟืน มันกระหน่ำยิงเพื่อเรียกความมั่นใจและความเคยชิน จนกระทั่งผ่านไปหกนัดเริ่มเข้าเปั้าบ้างแล้ว… ไคลน์ถอยหลังกลับไปนั่งบนเก้าอี้ยาวพลางถอนหายใจโล่งอกกริ๊ก! ไคลน์ดันโม่ออกและเทปลอกกระสุนลงพื้น จากนั้นก็บรรจุเพิ่มเข้าไปอีกหกนัดเมื่อแขนเริ่มหายล้า มันลุกขึ้นยืนและกลับไปประจำจุดยิงปัง! ปัง! ปัง!เสียงดังกังวานทั่วห้องซ้อม เปั้าสิบเมตรเริ่มสั่นไหวหลังจากถูกกระสุนพุ่งผ่าน พัฒนาการความแม่นยำของไคลน์ดีขึ้นทุกขณะ มันเริ่มตั้งใจเล็งกลางเปั้าบ้างแล้วเป็นการยิงหกนัดสลับพักแขนไปเรื่อยๆกระสุนซ้อมสามสิบนัดที่เบิกมาล้วนถูกใช้จนหมด รวมถึงอีกห้านัดจากกระสุนของเดิมที่ไคลน์คนเก่าใช้ฆ่าตัวตาย
เมื่อกระสุนถูกใช้จนเกลี้ยง ไคลน์เหวี่ยงแขนข้างที่ป
