นัต เป็นฝีมือของช่างทำไม้ค้ำอันดับหนึ่งในทิงเก็น มิสเตอร์ฮีส ราคาของมันจะอยู่ที่ สิบซูลสามเพนนี… ส่วนอันนี้ผลิตจากไม้มะเกลือ เลี่ยมด้วยเงินแท้แข็งเหมือนกับเหล็ก ราคาเจ็ดซูล หกเพนนี่… อันนี้ผลิตจากไม้โพลี่ขาว เลี่ยมด้วยเงินแท้เหมือนกัน ราคาเจ็ดซูล สิบเพนนี…”หลังจากไคลน์ทดสอบแกว่งทั้งสามอัน ชายหนุ่มพบว่าน้ำหนักค่อนข้างเหมาะมือ ถัดมาเป็นการเคาะเนื้อไม้ด้วยข้อนิ้วเพื่อวัดความแข็ง ลงเอยด้วย ไคลน์เลือกไม้ค้ำอันที่มีราคาต่ำสุด“เอาเป็นไม้มะเกลือดีกว่า”
ไคลน์ชี้นิ้วไปยังไม้ค้ำไม้มะเกลือเลี่ยมเงินที่หนักงานกำลังถืออยู่“ไม่มีปัญหาครับ มิสเตอร์ ช่วยตามผมมาชำระเงินที่ด้านในด้วย… และหากไม้ค้ำเกิดรอยขูดหรือสีถลอก ท่านสามารถนำกลับมาให้ทางเราซ่อมแซมโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม”พนักงานเดินนำทางไคลน์ไปยังจุดชำระเงินระหว่างทาง ไคลน์หยิบปึกธนบัตรสีเทาทั้งสี่ใบออกมานับก่อนจะดึงใบที่มีขนาดเล็กออกมาหนึ่งใบ“สวัสดีครับท่าน ราคาทั้งหมดอยู่ที่เจ็ดซูล กับอีกหกเพนนี”พนักงานเก็บเงินกล่าวทักทายอย่างสุภาพพร้อมสรุปราคาไคลน์พยายามดำรงตนให้อยู่ในมาดผู้ดีมากที่สุด แต่มันก็อดไม่ได้ที่ถามขณะส่งธนบัตรหนึ่งปอนด์ให้พนักงาน“ลดหน่อยไม่ได้หรือ?”
“ท่านครับ ไม้ค้ำเหล่านี้เป็นผลงานผลิตมือ ราคาของมันสูงมากเป็นทุนเดิม”พนักงานขายของด้านข้างหันมาตอบแทน“แถมหัวหน้าพวกเราก็ไม่อยู่ คงลดราคาตามใจไม่ได้ครับ”พนักงานคิดเงินเสริม“ขออภัยในความไม
