ล้ว?”น้ำเสียงของเธอเปียมด้วยความประหลาดใจหลายระดับ“ม…ไม่ใช่ว่าสอบสัมภาษณ์ของมหาวิทยาลัยทิงเก็นเริ่มพรุ่งนี้หรือ?”“เป็นงานอื่น”ไคลน์อมยิ้มพร้อมกับหยิบปึกธนบัตรออกจากลิ้นชัก“พวกเขาจ่ายค่าแรงล่วงหน้าสี่สัปดาห์”เมลิสซ่าจ้องมองธนบัตรห้าซูลสองใบด้วยดวงตาที่ลุกวาว“นาย… ทำไมพวกเขาถึง… เอ่อ… นายได้งานอะไรกันแน่?”
เรื่องนั้น… ไคลน์ชะงักครู่หนึ่งก่อนจะงัดคำตอบที่เตรียมท่องไว้หลายรอบ“เป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่รับงานประเภทค้นหารวบรวม และปกปั้องสมบัติโบราณ พวกเขากำลังขาดแคลนที่ปรึกษาด้านประวัติศาสตร์พอดี จึงเซ็นสัญญากับฉันเป็นเวลาห้าปีเต็มด้วยค่าแรงสัปดาห์ละสามปอนด์”“นี่คือสาเหตุที่นายกังวลทั้งคืน?”เมลิสซ่าถามหลังจากนิ่งเงียบไปสักพักไคลน์พยักหน้า“ถูกต้อง… ถึงการทำงานในมหาวิทยาลัยจะมีหน้ามีตามากกว่า แต่ฉันขอเลือกงานนี้”“ไม่เป็นไร อันนี้ก็ไม่เลว”เมลิสซ่ายิ้มให้กำลังใจ ก่อนจะถามต่อด้วยสีหน้าสงสัย“แล้วทำไมถึงต้องจ่ายค่าแรงล่วงหน้าตั้งสี่สัปดาห์?”
“พวกเขาอยากให้ฉันพาครอบครัวย้ายบ้าน อย่างน้อยก็เป็นบ้านที่มีห้องน้ำส่วนตัว”ไคลน์ฉีกยิ้มพร้อมกับยักไหล่ มันมั่นใจว่ารอยยิ้มของมันไร้ที่ติ ก่อนจะกล่าวเสริม“ดีใจรึเปล่า?”เมลิสซ่าเงียบงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจ“ไคลน์… ความเป็นอยู่ของพวกเราทุกวันนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว ที่ฉันบ่นเรื่องห้องน้ำเพราะมันติดเป็นนิสัย ไม่ได้อยากย้ายจริงสักหน่อย นายยั
