ลมีโอสถเส้นทางไหนบ้าง เป็นความผิดของไดอารีจักรพรรดิโรซายล์แท้ๆเชียว…”ไคลน์จึงยังไม่ทราบว่าโบสถ์ของตนมีเส้นทางใดให้เลือก รู้แต่เพียงเริ่มต้นที่ลำดับ 9แต่เหมือนโรแซนจะเคยเปรยให้ได้ยินอยู่บ้าง หากจำไม่ผิดจะชื่อ ‘ผู้ไร้หลับ’ กระมังขณะไคลน์เดินใกล้ถึงบันไดหิน ใครบางคนเดินสวนลงมาพอดีมันสวมกางเกงรัดรูปที่ดูสะดวกสบายและคล่องตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวปล่อยชายนอกกางเกง บรรยากาศรอบตัวเหมือนกับนักกวีไม่มีผิด
เป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากนายตำรวจหนุ่มนัยน์ตาเขียวที่เคยทำคดีบ้านไคลน์ คนทั้งสองเคยสบตากันมาแล้วครั้งหนึ่งที่ชั้นบน แต่ไม่ได้สนทนากัน“สวัสดียามบ่าย”ตำรวจหนุ่มเหยี่ยวราตรีทักทายด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีเช่นกันครับ ผมคงไม่ต้องแนะนำตัวใช่ไหม?”ไคลน์ตอบติดตลก“ไม่จำเป็น ผมจำคุณได้แม่น”นายตำรวจนัยน์ตาเขียวยื่นแขนขวาออกมาหาไคลน์พร้อมกล่าวแนะนำตัว“เลียวนาร์ด·มิเชล… ผู้วิเศษลำดับแปด-นักกวีเที่ยงคืน”ลำดับแปด… แล้วก็เป็นนักกวี!ไคลน์ฉีกยิ้มพลางยื่นแขนออกไปจับตอบ“คุณจำผมได้แม่น?”
นัยน์ตาสีมรกตของเลียวนาร์ด·มิเชลกำลังจ้องมองไคลน์อย่างไม่กะพริบ ก่อนที่มันจะตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก“คุณพิเศษกว่าใครในสายตาผม”ฟังดูเกย์ฉิบ… มุมปากไคลน์กระตุกเล็กน้อย“ผมไม่เห็นว่าตัวเองเป็นแบบนั้น”“ทั้งที่เผชิญเหตุการณ์เหนือธรรมชาติระดับนั้น แต่คุณกลับรอดชีวิตได้โดยที่เหยี่ยวราตรียังไม่ทันลงมือ เท่านี้ก็มากพอจะทำให้คุณเป็นคนพิเศษแล้ว”เลียวนาร์ดชี้น
