่ดีเมื่อถึงสี่แยก ไคลน์เลี้ยวขวาและเดินตรงไปยังคลังอาวุธ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มองเห็นประตูเหล็กที่ปิดค้างไว้ครึ่งบานก็อก! ก็อก! ก็อก!เมื่อเคาะจบ เสียงแหบพร่าของชายชราดังจากด้านใน“เข้ามา”ไคลน์ผลักประตูเข้าไป แล้วก็ได้พบห้องสุดคับแคบที่จุได้เพียงโต๊ะทำงานหนึ่งตัวและเก้าอี้อีกสองผนังภายในห้องมีประตูเหล็กบานใหญ่อีกชั้นที่ล็อกไว้แน่นหนา หลังโต๊ะทำงานมีชายแก่ชุดคลุมสีดำกำลังนั่งบนเก้าอี้ มัน
คร่ำเคร่งอ่านแผ่นกระดาษสีเหลืองซีดโดยอาศัยแสงสว่างจากโคมไฟแก๊สเมื่อไคลน์เดินเข้ามา ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง“ไคลน์·โมเร็ตติใช่ไหม? โรแซนเล่าให้ฟังว่าเจ้าเป็นชายหนุ่มที่สุภาพ… เธอแอบเข้ามาเล่าเมื่อครู่ล่ะนะ ฮะฮะ!”“มิสโรแซนเองก็อัธยาศัยดีมากเช่นกัน สวัสดียามบ่ายครับ มิสเตอร์นีลล์”ไคลน์ถอดหมวกคำนับ“นั่งลงก่อน”เมื่อกล่าวจบ นีลล์ชี้นิ้วไปยังกระปั๋องสีเงินที่สลักลวดลายดอกไม้ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ“รับกาแฟบดสักถ้วยไหม?”ริ้วรอยบริเวณดวงตาและรอบริมฝีปากของลุงนีลล์ค่อนข้างลึก นัยน์ตาสีแดงเข้มเริ่มปรากฏอาการขุ่นมัว“คุณไม่ดื่มกาแฟหรือ?”
ไคลน์ถามหลังจากชำเลืองมองถ้วยชาจีนของนีลล์ที่ใส่น้ำเปล่าไว้เต็ม“ฮะฮะ! เป็นกฎของตัวฉันเองที่จะไม่ดื่มกาแฟหลังจากบ่ายสาม”นีลล์อธิบายอย่างอารมณ์ดี“เพราะอะไรครับ?”ไคลน์ใคร่รู้มุมปากนีลล์กระตุกเล็กน้อย มันจ้องมองเข้าไปในดวงตาไคลน์พร้อมกับอธิบาย“ฉันกลัวว่ามันจะทำให้นอนไม่หลับตอนกลางคืน ถ้าเป็นอย่า
