ไคลน์กล่าวไม่อ้อมค้อมบาร์เทนเดอร์หันไปด้านข้างพร้อมกับส่งสัญญาณมือและแหกปากตะโกน“ลุง! มีคนมาหา”“โอ้… ใครกัน…”ลุงแก่ขี้เมากลิ่นตัวหึ่งเดินมาที่บาร์พร้อมกับส่งเสียงแหบพร่ามันขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไคลน์“เจ้าหนุ่ม ตามหาฉันหรือ?”“มิสเตอร์ไรท์ ผมต้องการจ้างทหารรับจ้างเพื่อทำภารกิจ”ไคลน์ตอบตามที่ดันน์·สมิทกำชับ“หน่วยทหารรับจ้าง? นายยังอยู่ในยุคบุกเบิกรึไง? โลกเราไม่มีของแบบนั้นนานแล้ว”บาร์เทนเดอร์กล่าวขัดไคลน์ด้วยรอยยิ้ม
ทว่า ไรท์ยังคงเงียบงัน มันไม่กล่าวสิ่งใดสักพักจนกระทั่ง…“ใครเป็นคนบอกนายเกี่ยวกับที่นี่?”“ดันน์… ดันน์·สมิท”ไคลน์ตอบกลับอย่างซื่อตรงไรท์ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขมันกล่าว“งั้นหรอกหรือ อันที่จริง ก็ยังพอมีอยู่ละนะ ทหารรับจ้างที่นายต้องการ เพียงแต่พวกเขาปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยใหม่… นายสามารถพบได้ที่ชั้นสองบ้านเลขที่ 36 บนถนนซุตแลน”“ขอบคุณครับ”ไคลน์ขอบคุณอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินแหวกฝูงชนออกจากผับไป
ยังไม่ทันจะเดินพ้น บรรยากาศภายในร้านพลันเงียบสงัดเสียงใครบางคนพึมพำ“ดอร์กแพ้ได้ยังไง…”“จบเห่แล้ว…”ไคลน์อมยิ้มพลางส่ายศีรษะ จากนั้นก็รีบเดินออกจากร้านถามทางคนแถวนั้น และเดินตรงไปยังถนนซุตแลนทันที่“30 32 34… ที่นี่สินะ”มันเดินนับเลขที่บ้านก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองหลังจากก้าวพ้นบันได ไคลน์เหลือบเห็นปั้ายหน้าห้องเขียนไว้ว่า“บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”
