ตามปรกติแล้ว ทุกคนต้องตายพร้อมกันในที่เกิดเหตุ?หมอนั่นดีใจที่เรายังรอด? การรอดของเราถือเป็นเรื่องปาฏิหาริย์?ไคลน์ยืนสั่นระริกครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งไปที่หน้าประตู มันคิดจะเปิดออกไปตะโกนขอให้ตำรวจมอบความคุ้มครองขณะฝั่ามือกำลูกบิด ไคลน์พลันชะงัก…ในเมื่อตำรวจหนุ่มคนนั้นเน้นย้ำขนาดนั้นว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เรายังรอด แล้วทำไมพวกมันถึงไม่จัดกำลังคนอารักขาคุ้มครองพยาน?ไม่ผ่อนหย่อนยานไปหน่อยหรือ ทำไมถึงไม่พยายามเค้นความจริง?บางที่ นี่อาจเป็นกับดักทำให้เราตายใจ…เมื่อตกผลึกความคิดทั้งหมด ไคลน์เริ่มระแคะระคายว่ากรมตำรวจอาจลอบซุ่มจับตามองมันอย่างเงียบงัน
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ไคลน์เลิกลนลาน มันบรรจงเปิดประตูพร้อมกับตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“พ…พวกคุณจะปกปั้องผมใช่ไหม”ตึก ตึก ตึก…ไม่มีการตอบกลับจากตำรวจ เสียงรองเท้าหนังกระทบบันไดไม้ยังคงย่ำด้วยความเร็วคงที่“ผมรู้ว่าพวกคุณทำแน่!!”ไคลน์แสร้งตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวสุดขีด พยายามทำตัวเหมือนเหยื่อบริสุทธิ์ที่ตกอยู่ในอันตรายเมื่อเสียงฝีเท้าบางเบาลงจนจางหายโดยสมบูรณ์ ไคลน์พ่นลมหายใจพร้อมกับพึมพำ“เราแสดงได้แนบเนียนรึเปล่านะ…”ไคลน์ไม่วิ่งตามต่อ กลับกัน มันปิดประตูและกลับเข้ามาในห้อง
หลายชั่วโมงถัดมา ไคลน์แสร้งทำตัวกระสับกระส่ายหนักหรือที่ศัพท์เทคนิคของโลกเก่าเรียกว่า อาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไคลน์แสร้งตึงเครียดจากการต้องอยู่คนเดียวเป็นเวลานานตนต้อง
