ข้าไป”
เมลิสซ่ากล่าวน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำอย่างเขินอาย“ไม่เลย ฉันแอบชิมไปบ้างแล้ว นี่คือสิทธิพิเศษของพ่อครัว”ไคลน์ตอบกลับพลางอมยิ้ม มันใช้ส้อมจิ้มเนื้อเข้าปากหนึ่งคำ สลับกับการตักถั่ว มันฝรั่ง แครอท หอมใหญ่มากินเมื่อถึงจุดหนึ่ง มันวางภาชนะลงและฉีกขนมปังไรย์จิ้มน้ำซอสเกรวี่ใส่ปากเมลิสซ่ารู้สึกผ่อนคลายและทานอาหารได้มากขึ้นหลังจากเห็นท่าทีเป็นธรรมชาติของพี่ชายตัวเอง“จานนี้อร่อยมาก ไม่เหมือนกับการหัดทำครั้งแรกเลย”เมลิสซ่ากล่าวชมจากใจจริง เธอจ้องมองจานเปล่าตรงหน้าด้วยแววตาเหม่อลอยกระทั่งน้ำซอสยังแทบไม่เหลือ
“ยังห่างไกลจากฝีมือพ่อครัวบ้านเวิร์ชมาก ถ้ารวยกว่านี้ฉันต้องพาเธอกับเบ็นสันไปกินอาหารในภัตตาคารให้ได้!”ไคลน์กล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่น“แล้วการสัมภาษณ์ของนาย… เอิ่ก!”ยังไม่ทันที่เมลิสซ่าจะกล่าวจบประโยค เสียงเรอแห่งความพึงพอใจดังแทรกขึ้นมาจากลำคอสาวน้อยรีบใช้มือปิดปากด้วยใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาสั่นระริกเป็นความผิดของสตูจานนี้ต่างหาก!ม…มันอร่อยเกินไป!ไคลน์แอบหัวเราะในใจ หากประเมินจากนิสัยน้องสาว การเย้าแหย่คงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนักมันชี้ไปที่จาน“หน้าที่ของเธอ”“ได้เลย!”
เมลิสซ่ารีบลุกขึ้นและยกภาชนะไปยังอ่างล้างหน้าที่ห้องน้ำรวมเมื่อล้างจานเสร็จสรรพและกลับมา เธอทำการเปิดตู้กับข้าวเพื่อสำรวจเครื่องปรุงและอุปกรณ์อื่นตามนิสัยปรกติ“นายใช้พวกมันหรือ?”เมลิสซ่าถามพลางขมวดคิ้ว เธอยกขวดพริกไทย
