“ใคร?”ในขณะไคลน์กำลังไตร่ตรองหาสาเหตุการตายของไคลน์คนก่อน รวมถึงภัยอันตรายที่อาจเผชิญหากตนเดินทางไปบ้านเวิร์ชเสียงเคาะประตูอันหนักแน่นพลันดังขึ้นจิตใต้สำนึกสั่งให้หยิบปืนลูกโม่ออกมาจากลิ้นชักไม้เพื่อต้องกันตัว จากนั้นจึงหันไปตะโกนถามอีกฝังของประตูเงียบงันนานสองถึงสามวินาที่ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงดุดันในสำเนียงอาโฮว่า“ฉันเอง เมาท์บัตเท่น… บิช·เมาท์บัตเท่น”เสียงปลายทางชะงักไปครู่ ก่อนจะกล่าวต่อ“ตำรวจ”บิช·เมาท์บัตเท่น… หลังจากได้ยินชื่อเต็ม ไคลน์นึกออกทันทีว่าหมอนี่เป็นใครตำรวจที่คอยดูแลทุกคดีบนถนนเส้นที่หอพักแห่งนี้ตั้งอยู่นิสัยเข้าขั้นแย่ ทั้งปั่าเถื่อน หยาบคาย และโผงผาง ทว่า ต้อง
เป็นตำรวจกระด้างเช่นนี้จึงจะรับมือกับเหล่าอาชญากรสุดต่ำทรามไหว พวกมันส่วนใหญ่มีพื้นเพมาจากพวกขี้เหล้า หัวขโมยนักเลง หรือกระทั่งวายร้ายนำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์คือเครื่องหมายการค้าของเมาท์บัตเท่น“จะเปิดเดี๋ยวนี้และ”ไคลน์ขานตอบในตอนแรก มันคิดจะซ่อนปืนไว้ในลิ้นชักตามเดิม แต่หลังจากไตร่ตรองจนถ้วนถี่ ไคลน์ยังไม่ทราบเจตนาของตำรวจอาจมีการค้นบ้านเกิดขึ้น จึงขอไม่เสี่ยง ปืนถูกโยนเข้าไปในเตาถ่านที่ฟืนดับมอดนานแล้วจากนั้น ไคลน์หยิบถุงถ่านเทลงไปในช่องใส่ฟืนเพื่อปกปิดการมีตัวตน ก่อนจะวางกาน้ำไว้บนเตาอีกชั้นให้มิดชิดหลังจากจัดการเสร็จสรรพ เสื้อผ้าถูกจัดระเบียบขณะเดินตรงไปยังประตู จากนั้นก็ส่งเสียงพึมพำก่อนจะหมุนลูกบิด“ขอ
