ดดสาดส่องลงบนโต๊ะอ่านหนังสือเบื้องหน้า สีของมันเหลืองระยิบระยับประหนึ่งมีใครบางคนโปรยผงทองลงไปไคลน์นั่งจ้องมองโต๊ะไม้ด้วยใบหน้าเหม่อลอย ในใจเกิดความสงบสุขชั่วขณะ
มันปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายตามธรรมชาติ อาการเหนื่อยล้าตามร่างกายกำลังแผ่ปกคลุมไปทุกส่วนเปลือกตาหนักอึ้งประหนึ่งถูกมัดหินถ่วง พวกมันพยายามปิดตัวเองลงโดยไม่ฟังคำสั่งเจ้าของร่าง คงเป็นผลจากการแทบไม่ได้นอนทั้งคืน รวมถึงเหตุการณ์ชวนให้สิ้นเปลืองพลังงานในช่วงเช้าไคลน์ส่ายศีรษะพลางพยุงร่างขึ้นโดยมีขอบโต๊ะเป็นจุดค้ำยัน ร่างกายโงนเงนขณะเดินไปยังเตียงสองชั้น มันทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่สนใจขนมปังไรย์สี่ชิ้นที่วางมุมห้อง…โครก! โครก!ไคลน์ได้สติกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงร้องจากกระเพาะเมื่อลืมตาขึ้น ร่างกายรู้สึกสดชื่นเหมือนกับได้เกิดใหม่“ยังปวดหัวนิดหน่อยแฮะ”ไคลน์ลูบขมับอย่างนุ่มนวลหลังจากพยุงตัวนั่งบนเตียง มันกำลังหิวมาก ชนิดที่สามารถกินม้าได้ทั้งตัว!
เมื่อจัดระเบียบเสื้อผ้าจนเรียบร้อย ไคลน์เดินกลับมาที่โต๊ะอ่านหนังสืออีกครั้ง นาฬิกาห้อยคอใบองุ่นถูกหยิบออกจากกระเปั๋าเสื้อกริ๊ก!กลไกดีดฝาเปิดออกด้วยสปริง เข็มบอกนาทียังคงเดินเป็นปรกติ“เที่ยงครึ่ง เราหลับไปสามชั่วโมง…”มันเก็บนาฬิกากลับที่เก่าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ในหนึ่งวันของทวีปเหนือจะถูกแบ่งเป็นยี่สิบสี่ชั่วโมง ชั่วโมงละหกสิบนาที่ และนาทีละหกสิบวินาที่ หรือก็คือ เหมือนกับโลกเก่าทุกประการ น
