ับชนชั้นแรงงานที่โลกเก่าของเรา… ค่าจ้างคนงานจะตกสามถึงสี่พันหยวนต่อเดือน ส่วนค่าจ้างของชนชั้นกลางจะตกสี่ห้าถึงหมื่นหยวน…”โจวหมิงรุ่ยพึมพำแต่เหนือสิ่งอื่นใด ความฝันของไคลน์จะเป็นจริงก็ต่อเมื่อสอบเข้าทำงานในมหาวิทยาลัยทิงเก็นหรือเบ็คลันด์ได้เท่านั้นโอกาสด้านอื่นมีไม่มาก โดยเฉพาะตำแหน่งข้าราชการที่ต้องใช้เส้นสาย แถมไคลน์ยังเรียนจบด้านประวัติศาสตร์ งานที่ทำได้ยิ่งจำกัดวงแคบลง เหลือแค่ที่ปรึกษาส่วนตัวด้านประวัติศาสตร์ให้กับชนชั้นสูง ธนาคาร หรือไม่ก็อุตสาหกรรมใหญ่
เมื่อปะติดปะต่อความทรงจำที่กระจัดกระจายของไคลน์โจวหมิงรุ่ยแสดงสีหน้าเจ็บแปลบเมื่อมิอาจตอบสนองความหวังของคุณยายเวนดี้ได้“ฉันยังสาวเสมอแหละนะ… โฮะโฮะ~”คุณนายสลินตอบกลับอย่างอารมณ์ขันเมื่อกล่าวจบ ถุงขนมปังไรย์หนักแปดปอนด์ถูกยื่นให้โจวหมิงรุ่ย“เก้าเพนนี”ขนมปังแต่ละก้อนหนักราวครึ่งปอนด์ ขนาดไม่ต่างกันมากนัก“เก้าเพนนี? ไม่กี่วันก่อนยังราคาสิบเอ็ดเพนนีอยู่เลย…”หมิงรุ่ยถามพลางขมวดคิ้ว ขนมปังไรย์เคยมีราคาสูงถึงสิบห้าเพนนีเมื่อหลายเดือนก่อนด้วยซ้ำ ค่าครองชีพลดลงอย่างน่าประหลาด
“เธอต้องไปขอบใจผู้คนที่ร่วมใจเดินขบวนต่อต้านพระราชบัญญัติเมล็ดพันธุ์ล่ะนะ”เวนดี้กล่าวพลางยักไหล่โจวหมิงรุ่ยพยักหน้ารับ มันพอจะมีข้อมูลอยู่บ้าง แต่ก็เพียงน้อยนิด เนื่องจากความทรงจำของไคลน์ยังกระจัดกระจายและไม่สมบูรณ์เนื้อหาสำคัญของกฎหมายเมล็ดพันธุ์คือ รัฐจะช่วยประกั
