เจียงผิงอันมิคาดเลยว่าบรรพชนจระเข้จะมีไม้เท้าระดับเซียนปฐพีอยู่ด้ามหนึ่ง และในวาระสุดท้าย มันก็ควบคุมไม้เท้าให้ฟาดใส่หมึกสิบแปดกรในเขตหวงห้ามเหวลึก
หมึกสิบแปดกรหลับอยู่ดี ๆ ไม้เท้าก็ฟาดลงกลางหัว แสนเจ็บปวดจนมันตื่น เผยปราณอันน่าสะพรึงกลัวของเซียนปฐพีออกมาทันที
เจียงผิงอันกลืนกินบรรพชนจระเข้แล้วรีบฉีกมิติเหินไปหาตะโกนบอกเส้นหนวดมหึมา “ผู้อาวุโส โปรดรีบสะกดปราณเถิด หาไม่ ยอดฝีมือจากภพเซียนจะพบตัวได้นะ!”
“เจ้าโจมตีข้าหรือ?”
ศีรษะกลมขนาดมหึมาปรากฏเหนือผิวสมุทร บนศีรษะมีไม้เท้าด้ามหนึ่งทุบคา โลหิตสีเทาพรั่งพรู คู่เนตรสีเทาจ้องมองเจียงผิงอันอย่างสุดเคืองแค้น
“ข้ามิได้ลงมือกับผู้อาวุโส เป็นฝีมือจระเข้กลืนสวรรค์ที่อยากตายไปกับภพแร้นแค้นต่างหาก มันจึงลอบโจมตีผู้อาวุโส! ผู้อาวุโสรีบเก็บปราณเถิด หาไม่ ยอดฝีมือจากภพเซียนได้มาแน่เชียว!”
เจียงผิงอันพูดเร่งรัวเร็ว
ทว่าหมึกสิบแปดกรกลับไม่สะกดปราณ พูดอย่างสุขุมขึ้นแทน“ไม่เป็นไรหรอก ตลอดหลายปีมานี้ ข้าส่งอวตารมากมายออกหาภพภูมิอื่น หาภพเซียนเจอแล้ว ข้าไปได้แล้ว”
แม้มันจะจำศีลเสมอมา ก็ยังปล่อยอวตารมากมายออกสู่ห้วงจักรวาลเพื่อหาถิ่นอาศัยอื่น และเมื่อกาลผ่าน อวตารมากมายก็พบพิกัดภพเซียน
อันที่จริง มันหาภพเซียนเจอนานแล้ว แต่อวตารไปเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ จึงมิได้ไปทันที
เจียงผิงอันกล่าวเสียงขรึม “ผู้อาวุโส นี่คือบ้านเกิดท่านนะท่าน…”
ยังพูดไม่ทันจบ หมึก
