บทที่ 167 กักขังมิติ! พรสวรรค์ตัวตายตัวแทน!
“รอยแยกที่เชื่อมต่อไปยังโลกมนุษย์น่าเสียดายที่รอยแยกมิตินี้มีระดับต่ำเกินไปข้าไม่สามารถผ่านเข้าไปได้มิฉะนั้นข้าเองก็อยากไปยังโลกมนุษย์เช่นกัน!”
ตี้ หลิง มองไปที่รอยแยกมิติและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
จากนั้นมันก็ลงมือ!
พลังแห่งมิติได้แผ่กระจายออกไป รอยแยกมิติก็เริ่มแตกออก
เดิมทีฐานทัพทั้งสามได้ร่วมมือกันสร้างค่ายกลระดับสูงสุดขึ้นมาใหม่แล้ว คดไม่ถึงว่ารอยแยกมิตินี้จะฉีกขาดอีกครั้งค่ายกลระดับสูงสุดไร้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์อีกด้านหนึ่งของรอยแยก
เย่เทียนสัมผัสได้ถึงความผันผวนของรอยแยกมิติในทันทีส่วนระดับราชาคนอื่นๆก็รับรู้ได้เช่นกันพวกเขารีบหนีออกไปในทันที เพราะเขารู้ดีว่าสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิกําลังจะเริ่มโจมตีอีกครั้งถ้ายังไม่หนีตั้งแต่ตอนนี้ไม่เท่ากับว่ากําลังรนหาที่ตายหรอกหรือ?
โชคไม่ดีที่ค่ายกลใหญ่ระดับสูงสุดกําลังถูกทําลายอีกครั้ง และฐานทั้งสามแห่งเสียค่าวัสดุไปเป็นจํานวนมากเพื่อสร้างค่ายกลนี้ขึ้นมาใหม่อย่างไรก็ตาม
ในตอนนี้ เหล่าราชาพลันพบว่าพวกเขาไม่สามารถขยับตัวได้ แม้ต้องการจะหนีก็ไม่สามารถหาได้ตูม!!!!!
พลังแห่งมิติแผ่ออกมาแช่แข็งอากาศโดยรอบภายใต้พลังแห่งมิตินี้ระดับราชาไม่แม้แต่สามารถกระพริบตามีเพียงความคิดเท่านั้นที่ยังคงอยู่
“แช่แข็งความว่างเปล่า! นี่มันความสามารถอะไรกัน?”
เหล่าราชาต่างหวาดกลัวพวกเขาไม่อาจจินตนาการถึงความสามารถนี้
มีเพีย
