ะหลาดใจ “เย่เทียน ฉัน คิดมาตลอดว่าคุณแข็งแกร่งพอๆกับปรมาจารย์ที่แข็งแกร่ง แต่ในตอนนี้คุณกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่านั้นอีก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าพลังของคุณจะเทียบได้กับระดับราชา และยังสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับราชาได้!”
“ผมแค่โชคดีมีพรสวรรค์พิเศษ!”
เย่เทียนไม่ได้ปฎิเสธแต่อย่างใด
“ใช่แล้ว นี่คงเป็นสิ่งที่สวรรค์มอบให้แก่คุณ!” เย่วหลิงเห็นด้วยกับคําพูดของเย่ เทียน แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
เมื่อเทียบกับเย่เทียนแล้ว เธออ่อนแอและธรรมดาเกินไป
ในอดีต เธอรู้สึกว่านางอยู่ในระดับเดียวกับเย่เทียน แต่พลังการต่อสู้ของเย่ เทียนนั้นแข็งแกร่งกว่าเธอ และเธอก็ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเย่ว มีโอกาสมากมาย ในอนาคตเธอจะสามารถเป็นราชาได้ เย่เทียนไม่มีโอกาศเช่นเธอ
แต่ตอนนี้เธอคิดว่าเธอนั้นตีค่าตัวเองสูงส่งเกินไป เป้าหมายที่เธอต่อสู้เพื่อให้ได้มาตลอดชีวิต เป็นเพียงตัวละครเล็กน้อยที่สามารถฆ่าได้อย่างง่ายดายในสาย ตาของเย่เทียน
ความแตกต่างระหว่างทั้งสองต่างกันมาก
“นั่นคือเป้าหมายของเย่เทียนใช่ไหม?”
เย่วหลิงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า มันเป็นสนามรบระหว่างหยุนเมิ่งหลี่และอสูรไร้เทียมทาน
“ไปช่วยคนอื่นกันเถอะ!”
เย่เทียนตบไหล่เย่วหลิงและพูด
“อื้ม!”
เย่วหลิงได้สติและพยักหน้า
ทั้งสองเริ่มและรีบเข้าไปช่วยผู้ฝึกยุทธคนอื่น ๆ ฆ่าสัตว์อสูรกลางอากาศการต่อสู้ระหว่างหยุนเมิ่งหลี่และอสูรราชาไร้เทียมทานใกล้จะจบลงแล้ว
ณ จุดนี้เอง
หยุนเมิ่ง
