บทที่ 114 อสูรราชาไร้เทียมทาน!
“เสี่ยวเสวียน ไปกันเถอะ!”
เย่เทียนกระโดดขึ้นหลังของเสียวเสวียนและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังฐานทัพทะเลมาร
เพียงไม่นาน
เสียวเสวียนบินเข้าใกล้ฐานทะเลมาร แต่ก็ไม่ได้เข้าใกล้มากนัก
ตูม!!!
เสียงการต่อสู้ดังมาจากที่ไกลๆ
“ช่างเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดอะไรเช่นนี้”
รูม่านตาของเย่เทียนหดแคบลง และแอบตกใจลึกๆ
ห่างออกไป
สัตว์อสูรจํานวนมากกําลังล้อมฐานทะเลมาร ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันยังระดมโจมตีทั้งทางอากาศ และบนพื้นดิน
บนฟากฟ้ามีฝูงสัตว์อสูรระดับราชาจํานวนมากที่โจมตีค่ายกลป้องกันอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่บนพื้นดินมีสัตว์อสูรชั้นยอด สัตว์อสูรระดับสูงและสัตว์อสูรระดับกลางระดับต่ําอีกนับไม่ถ้วน จนไม่สามารถนับจํานวนของพวกมันได้
หากจะว่ากันตามขนาดกองทัพของพวกมันแล้ว กองทัพสัตว์อสูรพวกนี้อย่างน้อยก็มากกว่าฝูงสัตว์อสูรที่ฐานหลินไห่ต้องเผชิญนับร้อยเท่า และแม้แต่ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรเหล่านี้ก็ยังเหนือกว่ามาก
แต่ในบรรดาพวกมันทั้งหมดมีสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ยังไม่ได้ลงมือ
มันเป็นวานรสีทองร่างกายกํายําที่มีความสูงประมาณ 50 เมตร กลิ่นอายของมันราวกับจะทะลุผ่านเส้นขอบฟ้า แม้แต่ราชาอสูรทั่วไปก็ยังเป็นเหมือนมดปลวกเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน
ทันใดนั้น
วานรตัวนั้นก็เหลือบมองเย่เทียน เพียงแวบเดียวที่มันหันมามองก็ทําให้เย่เทียนรู้สึกหนาวเหน็บไปจนถึงกระดูก
“น่ากลัว !”
เย่เทียนตระหนักได้ถึงความแข็
