บทที่ 110 สร้างค่ายกลอย่างบ้าคลั่ง!“มีคนมาแล้ว!”
พลังจิตของเย่เทียนสัมผัสได้ว่ามีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งอยู่ด้านนอกวิลล่า พวกเขาคือเหล่าผู้อาวุโสของฐานหลินไห่
“พวกเราขอคารวะปรมาจารย์เย่!”
ตาเฒ่าหลี่และผู้ฝึกยุทธ์ยืนอยู่นอกประตูบ้านของเย่เทียน และโค้งคํานับอย่างสุภาพ
“เข้ามาสิ!”
เสียงของเยเทียนดังขึ้น
เมื่อได้ยินดังนั้นตาเฒ่าหลี่และผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆก็เข้าไปด้านใน และในไม่ช้าพวกเขาก็พบกับเย่เทียนและมังกรโลหิต
แม้ว่ามังกรโลหิตโลหิตจะเก็บซ่อนกลิ่นอายสายเลือดของมังกรไว้ แต่มันก็ไม่ได้ปิดบังพลังบ่มเพาะของมัน
สัตว์อสูรชั้นยอด!
ชายชราหลั่มองไปที่มังกรโลหิต ร่างกายของเขาสันสะท้านด้วยความหวาดกลัว
เขารู้สึกได้ว่าสัตว์อสูรตรงหน้ามีพลังมากพอที่จะฆ่าเขาได้ในพริบตา มันต้องเป็นสัตว์อสูรชั้นยอดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแน่นอน จากนั้นเขาก็มองไปที่เย่เทียนและตกตะลึงอีกครั้ง
“ระดับปรมาจารย์!
ขอบเขตปัจจุบันของเยเทียนคือปรมาจารย์ ไม่ใช่นักรบผู้เชี่ยวชาญแล้ว
ไม่เพียงแค่ตาเฒ่าหลี่เท่านั้น แต่ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆก็ตกตะลึงเช่นกัน
เหตุผลที่พวกเขาเรียกเย่เทียนว่าปรมาจารย์ ก็เพราะเย่เทียนมีพลังต่อสู้ที่เหนือกว่าระดับปรมาจารย์ทั่วไป แม้เขาจะสามารถสังหารปรมาจารย์ธรรมดาได้ แต่พลังบ่มเพาะของเขาก็ยังคงเป็นนักรบผู้เชี่ยวชาญ
และตอนนี้เย่เทียนได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์แล้ว
เย่เทียนที่อยู่ในระดับนักรบผู้เชี่ยวชาญยังสามารถสังหาร
