อ็กเนสพยักหน้าเบาๆ
“คนเรามักพูดว่าชายหนุ่มจะถูกตำแหน่งหน้าที่หล่อหลอมขึ้น คงจะจริงนะ”
“…ยังไงหรอครับ?”
“ไม่รู้สิ”
แอ็กเนสได้มองเขาด้วยรอยยิ้มบาง
“อย่างแรกเลยฉันคิดว่านายเป็นแค่เด็กน้อยขี้แกล้งเท่านั้นเอง… แต่พอได้มาเห็นความตั้งใจของนาย ฉันก็ต้องมองนายใหม่แล้ว”
ซอลจีฮูรู้สึกเหมือนกับว่าเขาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังพูดเลย
แอ็กเนสพยักไหล่ขึ้น
“ก็ไม่ได้แย่หรอกนะ มันน่ายกย่อง ใช่แล้วล่ะ ผู้ชายก็ต้องมีด้านที่จริงจังซะบ้าง ที่ฉันรู้สึกแบบนี้คงเพราะว่าฉันจับตาดูนายมาตั้งแต่เขตพื้นที่เป็นกลางแล้วล่ะมั้ง”
ซอลจีฮูเอียงหัวออกมา ย้อนไปตอนนั้นเขาเพิ่งจะเลิกเล่นพนัน
“ผมไม่มั่นใจ…”
ขณะที่เขากำลังจะพูดต่อให้จบก็มีบางอย่างดึงดูดสายตาเขาไว้
นั่นก็คือบริเวณช่วงล่างเอวของแอ็กเนสที่มีความแน่นและเด่นชัด
จากที่ไม่ได้เห็นมานาแล้วได้ทำให้ซอลจีฮูยิ้มขึ้น และพูดออกมา
“จริงด้วย นี่คือสิ่งที่คุณคิดสินะ?”
“นี่นายคิดว่านายกำลังพูดอะไรอยู่?”
น้ำเสียงของแอ็กเนสได้กลายเป็นแหลมสูงขึ้น
“ไม่ใช่นะ ผมแค่ไม่ได้เห็นมานาแล้ว ผมก็เลยคิดว่าผมควรจะทักทายมัน”
“จะหุบปากไหม!?”
ทันใดนั้นแอ็กเนสก็ตัวแข็งทื่อด้วยความโกรธ และรีบตรวจสอบหน้าต่างสถานะเพื่อดูว่ามีฉายาไร้สาระเพิ่มมาอีกหรือเปล่า
ซอลจีฮูที่เห็นแบบนี้ก็หัวเราะออกมา
“โอ้ นายกำลังหัวเราะงั้นสินะ?”
“คะ คุณแอ็กเนส?”
“มันน่าขำหรอ? มันน่าขำมากสินะ?”
แน่นอนว่าไม่นานนักเสียงหัวเราะก็ก
