มบัติได้มากกว่านี้ในเขตแดนลับเมื่อกลับออกไปอีกไม่นานเขาก็จะสามารถคัดลอกพรสวรรค์ของเสี่ยวจื่อได้
เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็ไม่ต้องพึ่งพาเสียวจออีก
แน่นอนว่าเขาจะไม่ทิ้งเสี่ยวจื่อแต่จะมอบมันให้กับเย่หยู เย่หยุคงจะชอบเสียวจอมาก
“ไปกันเถอะ พวกเราไปหาสมบัติกันต่อ!”
เย่เทียนเร่งเร้า
“อืม นายท่าน ตรงนั่นมีสมบัติอยู่ชิ้นหนึ่ง !”
เสี่ยวจื่อเหมือนแปลงร่างเป็นโจรสาว และพาเย่เทียนออกไปหาสมบัติอย่างตื่นเต้น
ในเวลาเดียวกัน
หลังจากที่หยุนเฟิงเข้าไปในอุโมงค์ที่พบสายแร่หินปราณ เขาก็ต้องตกตะลึง
ภายในอุโมงค์ทางเดินมีรูเล็ก ๆ อยู่มากมาย ดูจากร่องรอยแล้วหลุมเล็กๆบนชั้นหินเหล่านี้เห็นได้ชัดว่ามีคนกําลังขุดแร่อยู่คาดว่าน่าจะขุดหินปราณออกไปเป็นจํานวนมาก
“โจรบัดซบตัวไหนกล้าขุดเอาหินปราณของข้าไป?”
หยุนเพิ่งโกรธมาก เขาต้องต่อสู้กับทั้งผู้ฝึกยุทธและสัตว์อสูร กลับมีคนแอบลอบเข้ามาขุดหินปราณออกไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวแค่คิดก็หดหูแล้ว
แต่เมื่อเขาคิดว่ายังมีสมบัติทั้งหมดของเฮ่อเหลียนป้าและพวกของมันอารมณ์ของเขาดีขึ้นเล็ก
“โจรบัดซบนั่นน่าจะหนีไปแล้ว ข้ามองหาโดยรอบแต่ไม่มีเสียงใดๆเสียงชุดที่ได้ยินเมื่อครู่ก็ไม่มีแล้วฮั่มข้าไม่เชื่อว่ามันจะขุดหินปราณได้จํานวนมากในระยะเวลาอันสั้นหินปราณส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นของข้า!”
เมื่อคิดได้ดังนั้นหยุนเฟิงจึงเริ่มลงมือขุดทันที
ตอนนี้เหลือเวลาไม่มากแล้วอีกแค่เจ็ดแปดวันเท่านั้นเขาต้องใช้เวลาสองว
