เย่เทียนไม่สนใจเสียงเอะอะโวยวายของหนูทองม่วง
“หนูทองม่วง ข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวจื่อ เจ้าคิดว่าอย่างไร?” เย่เทียนถาม
“อื้ม!”
หนูทองม่วงพยักหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามันพอใจกับชื่อนี้
“เสี่ยวจื่อ พรสวรรค์ในการล่าสมบัติของเจ้าสามารถสืบหาสายแร่หินปราณได้ไหม?”
เย่เทียนถามด้วยความคาดหวัง
“หินปราณ ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่ไหน!” เสี่ยวจ่อรีบยกอุ้งเท้าเล็กๆขึ้นแล้วพูด
“จริงเหรอ?”
สีหน้าของเย่เทียนเปลี่ยนไปและตื่นเต้นเล็กน้อย
เสียวจอรู้ว่ามีหินปราณอยู่ที่ไหน มันเกินความคาดหมายของเขามาก
แต่พอคิดดูดีๆ แล้ว ก็เป็นเรื่องปกติเขาไม่รู้ว่าเสี่ยวจออาศัยอยู่ในเขตแดนลับมานานเท่าใดแล้วบวกกับพรสวรรค์ในการล่าสมบัตินางย่อมรู้ที่ตั้งของสมบัติมากมายหินปราณก็จัดเป็นสมบัติ ประเภทหนึ่งการที่เกี่ยวขื่อรู้ที่อยู่มันย่อมเป็นเรื่องปกติ
“เสี่ยวจ๋อ พาข้าไปหาหินปราณ!”
เย่เทียนสั่ง
“ตามข้ามา!”
เสี่ยวจอวิ่งไปข้างหน้าและพาเย่เทียนมุ่งหน้าไปหาหินปราณ
แต่ความเร็วของเสี่ยวจอนั้นช้าเกินไปสุดท้ายเย่เทียนก็อุ้มเสี่ยวจ่อไว้ส่วนเสี่ยวจ่อก็มีหน้าที่นําทางเท่านั้นหลังจากวิ่งมาทั้งวันครึ่งเย่เทียนก็มาถึงจุดหมายภายใต้การนําทางของเสี่ยวจื่อ
แต่สถานการณ์ไม่เหมือนกับที่เขาคาดไว้
“ศพ!”
เย่เทียนเห็นศพของนักรบผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งดูจากสภาพศพแล้ว น่าจะพึ่งตายไปไม่นาน
“การรับรู้มิติ!”
คลื่นพลังมิติได้แผ่กระจายออกไปและสํารวจพื้นที่ไปข้างหน้า
ไม่นานศพข
