เย่วหลิงหยิบตัวระบุพิกัดออกมาจากถุงเก็บสมบัติ ตัวระบุพิกัดในครั้งนี้ไม่ใช่นาฬิกาอย่างก่อนหน้านี้มันดูคล้ายกับโทรศัพท์เย่เทียนมองไปยังถุงเก็บสมบัติของของเย่วหลิงอีกครั้งเขาไม่มีความปรารถนาและสนใจอีกต่อไป
หากประสานกับพรสวรรค์ด้านมิติระดับกลาง เขาก็จะสามารถเปิดมิติส่วนตัวได้นั่นไม่เท่ากับว่าช่องเก็บของของเขาจะยิ่งใหญ่กว่าถุงเก็บสมบัติหลายเท่าหรอกหรือ?
มูลค่าของถุงเก็บสมบัติจะเทียบได้กับพื้นที่เก็บของส่วนตัวได้อย่างไร!
“นี่คืออุปกรณ์ระบุพิกัดของท่านพ่อของฉัน ภายในมีรูปแบบค่ายกลสลักไว้ มันสามารถดูดซับพลังปราณได้อย่างช้าๆแม้ยี่สิบปีผ่านไป มันก็ยังสามารถใช้งานได้?”เย่วหลิงอธิบาย
เป็นอย่างที่คาดไว้
จุดสีแดงอีกจุดหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอติดต่อ ตําแหน่งของมันต้องเป็นรังของหมาป่าดําตัวนั้นอย่างแน่นอน
“โชคดีที่อยู่ไม่ไกลนักจากเรานักหากพวกเราเร่งฝีเท้า อีกครึ่งวันก็ถึงที่นั่นแล้ว!”
เย่วหลิงประเมิน
“ดี ผมจะเปิดทาง คุณตามผมมา!”
เย่เทียนเดินนําหน้า เย่วหลิงตามหลังมา ทั้งสองก็วิ่งตรงไปที่ที่ดอกไม้วิญญาณสวรรค์อยู่
ตลอดทางเย่เทียนแสดงพลังที่น่ากลัวออกมา ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับสูงตัวใดก็ไม่สามารถหลบการโจมตีของเย่เทียนได้พวกมันล้วนถูกสังหารในพริบตาสัตว์อสูรบางตัวแม้แต่เย่วหลิงยังหวาดกลัวแต่เย่เทียนก็ตัดมันง่ายๆราวกับผ่าลูกแตงโม
“ช่างเป็นพลังที่น่ากลัวจริงๆ เกรงว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าระดับปรมาจารย์ทั่วไป
