คนนี้กำลังเริ่มทำการควบคุมฝูงชน แต่ว่ามันจะเป็นไปได้ดีอย่างที่เขาคิดไว้หรือเปล่านะ
สุดท้ายแล้วการปลุกปั่นผู้คน กับการรวมตัวพวกเขามันก็เป็นคนล่ะเรื่องกัน
“นี่มันหมายความว่าอะไรกัน? หนีจากเกาะล้าง? พวกเราต้องหนีไปจากเกาะนี้งั้นหรอ?”
ชายหนุ่มได้ตอบคำถามโดยยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า
“หนีจากเกาะล้าง… มันค่อนข้างดูแปลกๆ แต่อย่ากลัวไปเลย เราทุกคนช่วยกันรอดไปได้อยู่แล้ว”
จากนั้น
“หากว่าพวกเรารวมพลัง-“
“เดี๋ยวก่อนสิ”
อย่างที่คิดเลย
“ฉันเข้าใจที่นายกำลังบอกนะ แต่ว่าเราจะทำยังไงล่ะ?”
คนที่ขัดเขาได้ก้าวออกมา
ชายหนุ่มยังคงยิ้มตอบกลับมา
“พรวกเราควรที่จะร่วมแรงกัน พวกเราคิดว่าพวกเราสามารถผ่านมันไปด้วยกันได้”
“เดี๋ยวก่อนนะ ฉันคิดว่านายคงรู้อะไรอยู่บ้างสินะ นายพูดเรื่องรางวัลกับเขตพื้นที่เป็นกลางไม่ใช่หรอ?”
“นั่นมันอยู่หลังจากผ่านบทฝึกสอนไปแล้ว นายไม่ได้ถูกอธิบายก่อนจะเข้ามาที่นี่หรอ?”
“ไม่เห็นรู้เลย ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน แล้วคือพวกเรามีทางหนีไปใช่ไหม?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มได้ค่อยๆหายไป คืนนี้เป็นคืนไร้ดวงจันทร์ และพวกเขาก็อยู่บนเกาะร้างที่มืดสนิทจนมองไม่เห็นอะไรเลย ในสถานการณ์แบบนี้เป็นธรรมดาที่จะทำให้มนุษย์หวาดกลัว
นับตั้งแต่ที่ไกด์หายตัวไป และบทฝึกสอนก็ได้เริ่มขึ้น บรรยากาศโดยรอบจึงค่อยๆตึงเครียดขึ้น
“เราจะออกไปกันได้ใช่ไหม? อาจจะเป็นแค่ฉันนะ แต่ว่าเกาะนี่มันทำให้ฉันขนลุก”
งึมงำ งึมงำ เสีย
