“ปรมาจารย์? แค่นั้นยังไม่พอ! ”
เย่เทียนไม่ได้ไว้หน้าเหยาเยู่แม้แต่นิดเดียวไหม!!!
ผู้คนรอบด้านต่างตกตะลึงในขณะนี้รอบๆที่พักของตระกูลซุนมีคนมามุงดูอยู่ไม่น้อยพวกเขาประหลาดใจที่เย่เทียนมีความกล้ามากมายขนาดนั้นเพราะคนผู้นั้นคือปรมาจารย์!ไม่ว่าเย่เทียนจะแข็งแกร่งแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางที่จะสามารถต่อกรกับปรมาจารย์ได้
“ปรมาจารย์เหยาเย่ โปรดช่วยตระกูลซุนของเราด้วย!”
นักรบผู้เชี่ยวชาญสองคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ของตระกูลซุนเดินไปหาเหยาเย่และคุกเข่าอ้อนวอน
“ได้โปรดท่านปรมาจารย์เหยาเย่ ให้ความเป็นธรรมกับตระกูลซุนของเราด้วย! ”
คนของตระกูลซุนจํานวนมากคุกเข่าลงกับพื้นและและขอร้องอ้อนวอนเหยาเย่
“ไม่เป็นไร ข้ามาด้วยเหตุนี้!” เหยาเยี่ยกล่าวเสียงเรียบ
ในความเป็นจริงเขาไม่สนใจเกี่ยวกับชีวิตหรือความตายของตระกูลซุนเลย แต่ด้วยตระกูลซุนเป็นตระกูลใหญ่ของฐานเขียวเหล็กหากตระกูลใหญ่ของฐานเขี้ยวที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นานนั้นถูกผู้ฝึกยุทธจากฐานหลินไห่ทําลายมันจะส่งผลกระทบต่อชุมอํานาจอื่นๆ ที่มาจากฐานเขียว เหล็กอย่างมาก
ด้วยเหตุนี้ หากหนึ่งในสองปรมาจารย์ของฐานเขียวเหล็กไม่เริ่มเคลื่อนไหวจะกลายเป็นว่าฐานเขี้ยวเหล็กนั้นเกรงกลัวฐานหลินไห่
หากเป็นเช่นนั้นกลุ่มอํานาจของฐานเขี้ยวเหล็กจะควบคุมฐานหลินไม่ได้อย่างไร?
ดังนั้นเพื่อความน่าเกรงขามของนักรบจากฐานเขียวเหล็กเขาต้องปราบปรามเหล่านักรบของฝ่ายฐานหลินไห่และไม่สามาร
