ซุนชิงเหอตายแล้ว แต่เรื่องยังไม่จบ
“ตระกูลซุนกล้าโจมตีข้าตอนกลางวันแสกๆ ดูเหมือนว่าอิทธิพลของตระกูลหลินคงจะหมดไปแล้ว!”
เย่เทียนถอนหายใจ
ตระกูลหลินเคยตั้งกฎไว้ว่า ผู้ฝึกยุทธฐานหลินไห่ห้ามต่อสู้กัน หรือฆ่าใครตามอําเภอใจ
แต่ตอนนี้การกระทําของตระกูลซุนกลับเมินเฉยต่อตระกูลหลินโดยสิ้นเชิง
“ใช่แล้ว ตระกูลซุนแข็งแกร่งกว่าตระกูลหลินมาก ตอนนี้พวกมันยังหยั่งรากลึกอยู่ในฐานหลินไห่ดังนั้นตระกูลซุนจึงไม่เห็นตระกูลหลินอยู่ในสายตาอีกต่อไป ในเมื่อตระกูลซุนไม่รักษากฏเช่น นั้น ข้าก็ไม่ต้องรักษากฎอีกแล้ว! ”
เย่เทียนถืออาวุธระดับกลางไว้ในมือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา ตระกูลซุนจะนับเป็นอะไรได้? ต่อให้เป็นปรมาจารย์สองคนจากฐานเขี้ยวเหล็กเข้าช่วยเหลือเขาก็ไม่สนใจ
เท่าที่เขารู้ ปรมาจารย์ทั้งสองคนนั้นไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก พวกเขาเป็นเพียงปรมาจารย์ขั้นต้นเท่านั้นส่วนจะมีพรสวรรค์พิเศษหรือไม่นั้นก็เย่เทียบไม่ทราบแต่ถึงอย่างไรผู้ฝึกวรยุทธที่มีพรสวรรค์พิเศษก็น้อยมากหากปรมาจารย์ทั้งสองไม่มีพรสวรรค์พิเศษแล้วละก็เกรงว่าแม้แต่การโจมตีเดียวของเขาก็มิอาจรับได้
เย่เทียนแทบจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในฐานหลินไห่ แล้วเขาจะต้องกลัวอะไรอีก?
“งั้นมาสะสางปัญหานี้กัน!”
เย่เทียนมองออกไปและพึมพํา
สิบนาทีต่อมา
ย่านที่อยู่อาศัยของตระกูลซุน ประตูใหญ่ทางเข้า
เย่เทียนมาถึงที่นี่เพียงลําพัง จิตสั
