“ท่านไม่สามารถฆ่าข้าได้ที่นี่คือฐานหลินไห่ตระกูลหลินมีกฎว่านักรบทุกคนไม่สามารถฆ่าผู้อื่นตามอําเภอใจในฐานหลินไห่มิเช่นนั้นจะต้องรับโทษจากตระกูลหลินและตระกูลอื่นๆ! ”
โม่หยวนกล่าวด้วยความหวาดกลัว
“ตอนนี้เจ้าไม่เพียงแต่จะไม่อ้อนวอนขอความเมตตาแต่เจ้ายังคิดจะข่มขู่ข้าอีกหรือ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะเคยชินกับการใช้อํานาจของตระกูลโม่มากเกินไปเจ้าไม่รู้ถึงสถานการณ์ที่แท้จริงและเพื่อให้เจ้าเข้าใจวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง ! ”
พูดจบเย่เทียน ก็คว้าแขนของโม่หยวนและบีบมันเบาๆ
กรอบ!!!
อําากกกกกก
โม่หยวนกรีดร้องออกมา
ตอนนี้แขนของโม่หยวนได้พิการไปในทันที หากเขาต้องการที่จะรักษามันให้หายดีเขาจะต้องเสียค่ารักษาที่มีมูลค่ามหาศาลและตระกูลโม่จะยอมจ่ายค่าตอบแทนให้กับนักรบที่ไม่ไม่มีโอกาสก้าวหน้าต่อไปในอนาคตหรือไม่ ?
คําตอบคือ ไม่!
ตระกูลโม่ไม่มีทางทําเช่นนั้นแน่!
“ไสหัวไป!”
เย่เทียนตวาดอย่างเย็นชา
โม่หยวนไม่กล้าที่จะข่มขู่เย่เทียนอีกต่อไป เขาอดทนต่อความเจ็บปวดและคลานหนีออกจากบ้านของเย่เทียนอย่างน่าสักเวช
“ตระกูลโม่ ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทําเรื่องโง่ๆ ไม่เช่นนั้น…..”
จิตสังหารสายหนึ่งปรากฏขึ้นจากดวงตาของเย่เทียน
เมื่อโม่หยวนกลับถึงคฤหาสน์ของตระกูลโม่ เขาก็ได้เข้าพบผู้นําตระกูลโม่ โม่ฉางเซ็งทันที
โม่ฉางเซิงไม่ได้มีพรสวรรค์มากนัก เขามีเพียงพรสวรรค์ระดับเริ่มต้นเท่านั้น แต่ภายใต้ทรัพยากรมหาศาลของตระกูลโม่เขาที่เพิ่
