หลังจากฆ่าหลี่ไห่ ร่างของเย่เทียนก็เลือนหายไปในความมืดอีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น?”
โม่เฉ่าเป่ยลุกขึ้นยืนในทันที เขาได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านนอกประตู แม้ว่ามันจะเป็นเสียงที่เบามาก ในฐานะนักรบ ประสาทการรับรู้ของเขาเหนือกว่าคนธรรมดา
“อาวุโสหลี่ ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น? ”
โม่เฉ่าเป่ยตะโกน แต่ไม่มีการตอบสนองใด ๆ !
“มีบางอย่างเกิดขึ้น!”
โม่เฉ่าเป่ยขบคิดกับตัวเอง
หลี่ไห่เป็นนักรบเช่นกัน ไม่มีทางที่จะไม่ได้ยินเสียงตะโกนของเขา มันต้องมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นด้านนอกแน่นอน! โม่เฉ่าเป่ยรู้สึกเป็นกังวล
“เราออกไปไม่ได้ ห้ามออกไปเด็ดขาด!”
โม่เฉาเป่ยถอยหลังไปสองก้าว ร่างของเขาพิงเข้ากับกำแพง เขาสัมผัสได้ว่ามีอันตรายบางอย่างเกิดขึ้น หากเขาเปิดประตูออกไปในตอนนี้เขาอาจจะต้องตาย!
“ใครก็ได้ ช่วยด้วย!”
โม่เฉาเป่ยตะโกน
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าวิธีนี้จะมีประโยชน์หรือไม่ แต่เขาก็ไม่อยากนั่งรอความตาย
แม้ว่าผู้ฝึกยุทธตระกูลโม่จะมีไม่มากนัก แต่ตราบใดที่ได้ยินเสียงเขา คนของตระกูลโม่ต้องรีบมาที่นี่อย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นแม้แต่นักรบชั้นยอดก็อย่าได้คิดจะหนีรอดไปจากตระกูลโม่
ด้านนอกที่พักของโม่เฉ่าเป่ย
เย่เทียนซ่อนตัวอยู่ในความมืด และได้ยินเสียงตะโกนของโม่เฉ่าเป่ย เขาตระหนักได้ว่าแผนล่อให้โม่เฉ่าเป่ยออกมาด้วยตัวเองเห็นทีจะไม่ได้ผลแล้ว
“โม่เฉาเป่ยผู้นี้ระวังตัวและขี้ขลาดเกินไป!”
เย่เทียนถอนหายใจ
ทันใดนั้นเขาก็เลิกซ่อ
