หลี่ไห่เป็นนักรบแต่เป็นเพียงนักรบขั้นต้น ตอนนี้เขามีอายุ 60 ปีแล้ว เเละเขาก็จะติดอยู่ในระดับนี้ไปตลอดชีวิต หลี่ไห่นั้นเป็นคนรับใช้ที่พ่อของโม่เฉ่าเป่ยมอบหมายให้เป็นผู้ติดตามและคอยรับใช้
“นายน้อย ข้าตรวจสอบเรื่องนี้มาแล้ว เย่เทียนเป็นเพียงครอบครัวธรรมดา พ่อแม่ของเขาเคยเป็นนักสู้ แต่เสียชีวิตในป่าขณะออกไปทำภารกิจเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนนี้ในครอบครัวเหลือเพียงเย่เทียนและน้องสาวเท่านั้น” ชายชราหลี่ไห่รายงานตามความจริง
“หากไม่ใช่เพราะฉันต้องเก็บตัวบ่มเพาะเพื่อทะลวงผ่านขั้นนักรบ มันจะมีชีวิตอยู่ถึงหนึ่งเดือนได้อย่างไร หึ หาคนไปฆ่ามันซะ ! ”
โม่เฉ่าเป่ยกล่าวด้วยแววตาอาฆาต
สีหน้าของหลี่ไห่เปลี่ยนไป ” นายน้อย การฆ่าคนในฐานทัพมันจะเป็นปัญหากับเรา ถ้าหากถูกคนจับได้ ต่อให้ตระกูลโม่ของเรานั้นจะมีอํานาจมากแค่ไหนก็อาจจะต้องตกในที่นั่งลําบาก! ”
“หากถูกจับได้มันก็อาจจะเกิดปัญหาจริงๆ แต่ถ้าทำโดยไม่มีใครจับได้ ก็ไม่มีปัญหาแล้วถูกไหม?” โม่เฉ่าเป่ยยิ้มเยาะ
“นายน้อยหมายความว่าอย่างไร?” ทันใดนั้นหลี่ไห่ก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้ “นายน้อย ท่านต้องการเชิญเงาทมิฬมาทำงานนี้อย่างนั้นหรือ? แต่การว่าจ้างเงาทมิฬนั้นราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินถึงหนึ่งล้านหยวน! ”
การฆ่าเด็กน้อยระดับผู้ฝึกยุทธในราคา 1 ล้านหยวนสำหรับหลี่ไห่นั้นไม่คุ้มค่าเลย
โม่เฉ่าเป่ยเพียงพึ่งเลื่อนขั้นเป็นนักรบเท่านั้น เขาสามารถรับเงินจากตร
