เว่ยป๋อหลินยืนอยู่หน้าประตู ลูกหมาสามตัวเห่าขู่ ไม่ให้เขาเข้ามา เขาจึงยืนชะเง้อมองอยู่หน้าประตู พยายามให้อันจิ่วเม่ยสังเกตเห็นแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว ใช้การกระทำบอกอันจิ่วเม่ยว่าเขาไม่มีเจตนาร้าย และขอให้เธอออกมาคุยสักครู่แม้ว่าบ้านใหม่นี้จะไม่ค่อยมีเพื่อนบ้าน แต่ก็ยังมีคนเดินผ่านไปมาไม่น้อย อันจิ่วเม่ยพอจะเดาได้ว่าเขาอยากคุยอะไรกับเธอ และไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน จึงพูดว่า “เข้ามาคุยข้างในเถอะ”“ฟูฝู เฉียนเฉียน มูมู่ อย่าเห่านะ”เธอตะโกนเรียกลูกหมาสามตัว พวกมันเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเธอ จึงหยุดเห่าทันที แล้วมาวนเวียนอยู่แถวเท้าของอันจิ่วเม่ยแม้เว่ยป๋อหลินจะรู้สึกแปลกใจมาก แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องพวกนี้ เมื่อได้รับอนุญาตจากอันจิ่วเม่ยให้เข้ามา เขาจึงพูดเสียงเบาว่า“ผมได้พูดกับหลัวลี่เซียนตามที่คุณบอกแล้ว เธอให้ผมรักษาความสัมพันธ์กับคุณต่อไป และจะหาทางให้สามีของคุณรู้เรื่อง”นี่คือสิ่งที่อันจิ่วเม่ยเคยบอกเว่ยป๋อหลินบนภูเขา และยังให้เขาประทับลายนิ้วมือไว้ด้วย
เมื่อหลานหลัวลี่เซียนอยากให้เว่ยป๋อหลินประสบความสำเร็จขนาดนี้ แล้วถ้าเธอช่วยเหลือสักหน่อยจะเป็นไรไป การผลักดันเรื่องราวให้ดำเนินไปก็จะช่วยประหยัดเวลาของเธอได้ไม่น้อย“ได้ หลังจากนี้มีอะไรเกิดขึ้นก็รายงานให้ฉันทราบด้วย”อันจิ่วเม่ยผงกศีรษะ เป็นสัญญาณว่าเขาสามารถไปได้แล้วแต่เว่ยป๋อหลินกลับไม่ไป ยืนอยู่กับที่ด้วยท่าทางกระอักกระอ่ว
