น ้าเสียงหนักแน่น รอยยิ้มเต็มไปด้วยความจริงใจทั้งสองพูดคุยกันอีกสักพัก ด้วยคำพูดที่สนิทสนม ก่อนที่อันจิ่วเม่ยจะขอตัวขี่จักรยานกลับ
ในพื้นที่มิติของอันจิ่วเม่ยก็มีเสื้อผ้าที่เข้ากับยุคสมัยนี้อยู่ไม่น้อยแม้จะไม่ทันสมัยเท่ากับที่เธอออกแบบเอง แต่ก็ยังดูสวยและดีกว่าแบบที่มีอยู่ในตลาดปัจจุบันอันจิ่วเม่ยตั้งใจจะลองนำออกมาขายดูในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ถ้าทุกอย่างราบรื่น เธอจะเริ่มหาคนมาช่วยตัดเย็บเสื้อผ้า ผ้าที่ได้รับมาจากหัวหน้าโรงงานเสื้อผ้าจะได้ไม่เสียเปล่าแม้ย่าอันจะมีฝีมือในการตัดเย็บ แต่ท่านก็อายุมากแล้ว สายตาก็ไม่ค่อยดีนัก อันจิ่วเม่ยไม่อยากให้ย่าต้องเหนื่อยเกินไป เธอจึงคิดว่าจะหาคนอื่นมาช่วยแทนแน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่มีความเสี่ยง คนที่ไม่ไว้ใจเธออย่างเต็มที่คงไม่สามารถร่วมงานได้ แต่เมื่อวันก่อนที่โรงงานผ้า เธอได้รู้จักสาวๆ หลายคนที่ดูท่าทางไว้ใจได้โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่อหลันฮวา เธอดูเป็นคนที่มีนิสัยตรงไปตรงมา อาจจะลองติดต่อหลันฮวาดูก่อน ถ้าพัฒนาความสัมพันธ์ไปในทางที่ดี เธออาจชักชวนหลันฮวามาร่วมงานด้วยเมื่อกลับถึงบ้าน อันจิ่วเม่ยพบว่าย่าอันกำลังทำอาหารอยู่ ทันทีที่เห็นหลานสาวกลับมา ย่าอันก็รีบเช็ดมือที่เปียกน ้าแล้วเดินมาถามด้วยความเป็นห่วง“อาการของหลิวเหว่ยเป็นยังไงบ้างล่ะจ๊ะ?”
อันจิ่วเม่ยยิ้มปลอบใจ “พี่ใหญ่ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ขอแค่พักฟื้นให้เต็มที่ก็จ
