ม้แต่คนข้าง ๆ ที่อายุมากกว่าตัวเองก็ยังคิดว่าการหย่าร้างเป็นเรื่องถูกต้องพนักงานขายรู้สึกสับสนเล็กน้อย ถึงกับคิดว่าสิ่งที่อันจิ่วเม่ยพูดดูมีเหตุผลมาก“เฮ้อ อาจจะเป็นเพราะฉันแก่ตัวลง ความคิดเลยต่างจากพวกเธอไปแล้ว…”
พนักงานขายรู้สึกเขินอายเล็กน้อยพลางหาทางออกให้ตัวเองอันจิ่วเม่ยยังคงยิ้มแย้ม ไม่มีท่าทีจะทำให้ใครลำบากใจเลย พูดด้วยท่าทีอ่อนโยนว่า “พี่สาว พวกเราต้องจำไว้เสมอว่า ต้องปกป้องผลประโยชน์ของตัวเอง เมื่อเจอเรื่องไม่ยุติธรรมต้องกล้าที่จะต่อต้านบางทีอาจจะได้พบกับชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิมก็ได้นะคะ”พนักงานขายฟังแล้วรู้สึกมึนงง สมองถูกเติมเต็มด้วยความรู้ที่แตกต่างจากเดิม เธออยากจะโต้แย้งโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรดีใช่แล้ว ใคร ๆ ก็เป็นคนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?ในบ้านของเธอ มีเพียงเธอคนเดียวที่มีงานประจำ ส่วนสามีกลับไม่มีงานทำเป็นชิ้นเป็นอัน ทั้งวันไม่ทำอะไร แถมพอกลับบ้านมายังตะโกนสั่งโน่นสั่งนี่อีก เธอทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน แต่พอกลับบ้านยังต้องซักผ้า ทำอาหาร และรับใช้ทุกคนในครอบครัว บ่อยครั้งยังต้องคอยจับตาดูสีหน้าคนอื่นเพื่อใช้ชีวิต แล้วมันคุ้มค่าตรงไหนกัน!“น้องสาว เธอพูดถูกต้องแล้ว! คนที่เรียนหนังสือมานี่แหละต่างกันจริง ๆ ฉันต้องให้ลูกในบ้านเรียนหนังสือให้มาก ๆ โตขึ้นมาจะได้ไม่ถูกรังแก!”พนักงานขายพูดขึ้นด้วยน ้าเสียงร่าเริง ตอบรับคำพูดของอันจิ่วเม่ยอย่างเห็นด้วย
ทั้งสองพูดคุ
