แน่นอนว่าไม่มีใครที่ไม่ชอบฟังคำชม อันจิ่วเม่ยก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เมื่อได้ยินคำชมก็รู้สึกดีใจ จึงยิ้มและอธิบายว่า “ชุดนี้ไม่ได้ซื้อมา แต่เป็นชุดที่คุณย่าตัดให้ฉันค่ะ”ทุกคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ โดยปกติแล้วคนแก่ไม่น่าจะตัดชุดแบบนี้ได้ ไม่ใช่ว่าฝีมือไม่ดี แต่เพราะไม่น่าจะตัดแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแม้แต่พวกเธอที่เป็นคนงานในโรงงานเสื้อผ้า ก็ต้องเห็นตัวอย่างก่อนถึงจะทำสินค้าใหม่ได้ ไม่สามารถคิดแบบใหม่ขึ้นมาเองได้“งั้นคุณย่าของสหายเคยเห็นแบบนี้จากที่ไหนมาก่อนเหรอคะ?”หลันฮวาถามต่อ ช่วยไม่ได้เธออยากรู้จริง ๆอันจิ่วเม่ยก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แล้วหัวเราะเบา ๆ พลางตอบว่า “แบบนี้เป็นแบบที่ฉันคิดและวาดขึ้นมาเองค่ะ ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า แต่ไม่คิดว่าคุณย่าจะตัดออกมาได้สวยขนาดนี้ ก็เลยใส่มาค่ะ”คนที่อยู่ตรงหน้าต่างตาเป็นประกายแล้ว ใครจะคิดล่ะว่าเด็กสาวสวย ๆ แบบนี้จะออกแบบเสื้อผ้าเป็นด้วยไม่แปลกใจเลยที่หัวหน้าโรงงานให้ความสำคัญกับเธอขนาดนี้!ช่วงนี้หัวหน้าโรงงานกำลังปวดหัวกับแบบฤดูร้อนไม่ใช่เหรอ บางทีอาจจะเป็นเรื่องนี้ก็ได้
พูดไปพูดมา พวกเธอก็เดาถูกจริง ๆ“เธอเก่งมากเลยนะ! ฉันชื่อหลันฮวา เป็นคนงานที่นี่ ถ้าต่อไปเธอวาดแบบเสื้อผ้าสวย ๆ อะไร เอามาให้ฉันตัดให้ได้เลยนะ ไม่คิดเงินด้วย! แค่ขอให้ฉันตัดแบบเดียวกันสักชุดก็พอ!”คนอื่น ๆ อีกไม่กี่คนได้ยินแล้วรีบพูดขึ้นว่า “พวกเราก็ทำได้เหมือนกัน!”อันจิ่วเม่ย
