เหวินฟู่ยิ้มออกมา พลางหยิบเหล้าขวดโปรดที่เก็บสะสมไว้ออกมาเตรียมจะดื่มกับลูกชายฉลองเล็ก ๆแต่ไม่ทันไร ภรรยาก็หันมาจ้องเขาตาขวาง “จะดื่มอะไรตอนเที่ยงวัน! บ่ายนี้ยังมีธุระอยู่นะ!”เหวินฟู่ชะงักไปเมื่อคิดได้ว่าช่วงบ่ายยังต้องไปจัดการธุระบางอย่าง เขาจึงจำต้องเก็บเหล้ากลับอย่างระมัดระวังไปไว้ดื่มตอนกลางคืนแทนทางด้านซื่อหงก็กลับถึงบ้านพอดีกับที่หนิงอวี่หร่านและคนอื่น ๆเลิกงานและกลับมากินข้าว หลังจากที่หนิงอวี่หร่านเคยลังเลใจ ไม่อยากอยู่บ้านเก่าของอันจิ่วเม่ย จึงตัดสินใจไปหาเช่าบ้านหลังอื่นแต่เมื่อสำรวจทั้งหมู่บ้านแล้ว บ้านที่พออยู่ได้จริง ๆ นอกจากบ้านผู้นำหมู่บ้านกับบ้านหลังใหม่ของอันจิ่วเม่ยแล้ว ก็มีเพียงบ้านหลังนี้เท่านั้น เธอจึงต้องจำใจแบกหน้ามาขอเช่าห้องอยู่ร่วมกับคนอื่น โดยจ่ายค่าเช่าเท่ากับคนอื่น ๆ ไม่ต่างกันเมื่อเห็นซื่อหงกลับมาบ้าน หนิงอวี่หรานก็ถามอย่างดีใจว่า “ป้าทำธุระสำเร็จไหม?”ซื่อหงตวาดกลับทันที “สำเร็จบ้าอะไร! เธอเกือบทำให้ฉันลำบากจะตายอยู่แล้ว! ต่อไปนี้ค่าเช่าห้องของเธอ เดือนละแปดหยวน ขาดแม้แต่เฟินเดียว ฉันก็จะไม่ให้เธออยู่แล้ว เข้าใจไหม?”
พูดจบก็หันหลังกลับเข้าห้องตัวเอง หนิงอวี่หรานโดนด่าอย่างงงๆแถมยังโดนขึ้นค่าเช่า โมโหจนหน้าบิดเบี้ยวครอบครัวของเธอก็เป็นแค่ครอบครัวธรรมดา พ่อแม่มีเงินเดือนแค่ไม่กี่สิบหยวน ตอนเธอลงชนบทก็ให้มาร้อยหยวน กำชับนักหนาให้ประหยัด ถ้าหมด บ้านก็ไม่มี
