ื่อหงจะไม่สะดวกหรือไม่“นังเด็กบ้า! เดินเร็วขนาดนี้จะรีบไปผุดไปเกิดหรือไง!”ซื่อหงทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงด่าออกมาหนึ่งประโยคอันจิ่วเม่ยหยุดฝีเท้า แล้วคว้าผมของซื่อหง ทันทีโดยไม่พูดพร ่าทำเพลง เธอกัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง “ซื่อหง ฉันไว้หน้าให้เยอะแล้วนะ!”“แต่เดิมฉันคิดว่าการให้ลูกชายเธอติดคุกไม่กี่ปี ก็ถือเป็นการลงโทษแล้ว แต่ในเมื่อเธอไม่รู้จักบุญคุณ ก็อย่าโทษว่าฉันไม่ปรานีล่ะกัน”การเพิ่มโทษให้อันตงหยางก็ง่ายมาก แค่หาลั่วเฟิงกับพวกที่เคยคบหากับเขามาก่อน แล้วจัดฉากง่าย ๆ ก็สามารถจับพวกเขาทั้งหมดเข้าคุกได้ เมื่อถึงเวลานั้นพวกนี้สารภาพ อันตงหยางก็หนีไม่พ้นตามเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ พวกนั้นทำเรื่องเลวร้ายมาทุกอย่าง แค่ดึงเรื่องเดียวออกมาก็ติดคุกตลอดชีวิตได้แล้ว อันตงหยางคงไม่มีทางออกมาได้อีกเลยนี่เป็นเพราะซื่อหงบีบบังคับเธอ“แกกล้าเหรอ!?”
ซื่อหงเบิกตาโพลง ราวกับลูกตาจะกระเด็นออกมากระแทกใบหน้าของอันจิ่วเม่ยแต่อันจิ่วเม่ยกลับไม่สนใจเลยสักนิด “กล้าไม่กล้าก็รอดู เธอคิดว่าฉันจะกลัวเธอหรือไง?”“แกไม่กลัวว่าฉันจะเปิดเผยชาติกำเนิดของแกหรือไง!?”“ประวัติของฉันคือ ฉันเป็นลูกของพ่อแม่ฉัน เติบโตมาบนผืนดินของหมู่บ้านหนานเทียนตั้งแต่เด็ก เธอมีปัญหาอะไร?”อันจิ่วเม่ยรู้ดีว่าซื่อหงต้องการใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เธอ แต่น่าเสียดายที่เธอไม่กลัวเลยสักนิด
